Yağmur
@yagmurll
Şu anda okuduğu kitap
Sabahattin Ali'nin, kalbinizin ortasına "dan" diye oturma kapasitesi olan öykü kitabı.
Gözlerim doldu, ağladım, dayanamadım... Sabahattin Ali'nin naif ruhundan süzülen gerçekler. Her öykü, gündelik hayatın yansıması.
Okuduğumdan beri zihnimde dönüp duran şu sözü de paylaşmadan edemeyeceğim. "Isıtmak İçin" isimli öyküden;
"...dünyada kendisi için hiçbir şeyi olmayan bir insanın bile, başkalarına yardım edecek bir şeyi vardır... hiç olmazsa bir tek söz..."
Reklam
Umarsız bir adamın ağzından dökülen, hayata dair sarsıcı detaylar içeren cümleler. Bir yandan kayıtsızlığın en sert halini yaşatırken okuyucuya, aynı anda muhteşem tasvirleri birden bire karşısına çıkarıp afallatıyor Camus. Hayatı dümdüz algılayan, herhangi bir hisse sahip değilmiş gibi görünen bir adamdan şaşılacak derecede kuvvetli ve etkileyici yaşama dair anlar; flu, ağır, nemli bir ruh halindeki okuyucuya kesif hisler tattırıyor.
Yer yer kıvılcımların parladığı çok karanlık bir kitap yabancı. Bu karanlık yarattığı ruh halinden kaynaklanmıyor fakat. İçinde bir çok şey barındıran ama hiçbirini göremediğimiz bir oda gibi, yazar nereye ışık tutarsa orayı görebiliyoruz. Bazen yapış yapış bir ağırlık hissine benzeyen köşeler, bazen de yaratıcılığın ve gözlemin sonsuz kesişim noktasında durduğuna tanık olduğumuz dahiyane duvarlar. Bu karanlık odanın içinde, yazar rehberliğinde gezinmek 100 küsür sayfa sürüyor ve etkisi ağır bir taşı yutmaya ya da etrafınızı çevreleyen kalın bir battaniyenin sıcağına mecbur olmaya benziyor.
Kayıtsızlığa özlem
İnsan o kadar kayıtsız olabilir mi?
Bu kayıtsızlığı kaldırabilen, bunu cezalandırmak yerine, insanların, temasın zarar verme eşiği en düşük moduna geldiği bir birlikteliği sürdürebildiği bir toplum inşaa etmek münkün müdür?
İnsanı insan yapanın duygular olabileceği savından yola çıkarak, böylesi duygudan yoksun gibi duran bir kişiliği, duygudan yoksun yerine vakur olarak da niteleyebiliriz, anlayışlı olarak da, saf olarak da.
Stefan Zweig'ın, Madam De Prie'nin merkezinde onun psikolojik sanrılarını ve yaşadıklarını toplumda var olma çabasını anlatan hikayesi. Yine kendi tarzı olan anlatım biçiminde bizi o dönem içerisindeki atmosfere sokup karakterin iç dünyasıyla baş başa bırakmakta.
Ayrıca toplumdaki hiyerarşik yapı içerisinde güçlü olanın pohpohlanma ihtiyacı ve güçsüz olanı gerek mobbing, gerekse psikolojik baskı yöntemleriyle ezip bir çeşit tatmin duygusu yaşama isteği de vurgulanmış. Bunu günümüzde de bir çok insan statüsünü kullanıp yapmaya çalışmaktadır. Bunun yumuşak anlamda yapılanı aslında sosyal medyada insanların hep güçlü, zengin; mutlu olmaya çalışmaları ve bunu diğer insanlara göstererek bir çeşit tatmin duygusu (buna onaylanma ve beğenilme duygusunu da ekleyebiliriz) yaşamaya çalışmalarıdır.
Aslında dönemler değişse de insanların davranışları icat edilen mecralara göre değişmektedir. O dönem için bu düzenlenen geceler ve partilerde statü göstermekse bu dönemde bunun karşılığı gittiği yerleri, içtiklerini, yediklerini sosyal medyada paylaşıp bakın ben yaşıyorum (!) dedirtmektir.
Aslında kitaplar eskimez yazılanlar güncelliğini kaybetmez. Sadece okuyan kişi onu kendi dönemine göre yorumlaması gerekir. Zira maya aynı maya dürtülerimiz aynı dürtülerdir.
Son olarak okunması gereken kitaplar arasında olduğunu düşündüğüm bu hikayeyi herkesin okumasını tavsiye ederim.
