İnsan gömmek istiyor. İnsan baş edemeyeceği kadar büyük olduğu için bilinç düzeyine taşıyamadığı şeyleri zihninin çok derininde bir yere gömmek istiyor.
Gömüyor da. Bir süre için.
Bu sırada unutmasına yardımcı olacak her şeyi kabule hazır oluyor.
İnkâr mı? Hemen.
Yalan mı? Derhal.
Yok sayma mı? En güzeli.
Öyle bir şey olmadı ki.
Zihin çalışıyor, bellek unutuyor, bilinç pırıl pırıl ileriye bakıyor.
Oh ne kadar güzel.. ne kadar kolay!
Bunlar gerçekten oluyor, tecrübeyle sabit.
"Bir insan iyi mi kötü mü öğrenmek istiyorsan bekle.. elbet içinin karasını göstereceği bir şey olur," derdi, "melek sandıklarının şeytan kesilmesi karşılarına bir küçücük fırsat çıkmasına bakar."