Bir kadının ruhu nerede söner, nerede dilsizleşir kadın...Alıntı
Puan vermedi·75 syf.·
2026 64. kitabı
Her şey, doğduğu o ilk evde, çocukluk ve genç kızlık yıllarında başlar. Daha büyüyemeden "el alem ne der" baskısıyla kuşatılır, hayalleri elinden alınır ve hayatı sadece katlanılması gereken bir "görevler" dizisine dönüştürülür. Bir kadının ruhu; kendi hayatı hakkında tek bir özgür cümle kuramadığı, içinden geldiği gibi "hayır" ya da "evet" diyemediği o ilk gençlik yıllarında, sessizce ve erkenden söndürülür. Bu dilsizlik bizim topraklarımıza da hiç yabancı değil; azaldı ama bitmedi...
Kadınlar mutsuzluğa, dayatılan evliliklere, kapalı kapılar ardındaki darbelere, hor görülmeye ve sessizce yok edilmeye çoktan doydu, fazlasıyla doydu. Handke'nin annesi de tam olarak bu doymuşluğun, bu dilsizliğin kurbanlarından biri. Okuduğumuz hikaye onun hikayesi. (-mi sadece?)
Genelde kurgu dışı kitapların incelemelerine göz atarım; yazım tekniğiyle alakalı yorumlar var mı diye anahtar sözcükler ararım, fikir versin diye. Okunma istatistiklerine ve inceleme sayılarına ise genelde hep bakarım, "çünkü ben de ekonomistim" :) Okunurluğu 500’ü bile bulmamış bu incecik kitap hakkında, çoğunluğu kadınlardan gelen bayağı bir inceleme kaleme alınmış. Fakat ben asıl özetle, "Okuyucuya hiçbir şey katmayan, zerrece önemsiz bir kitap" yazan bir okurun satırlarını görünce bu yazıyı kaleme alma ihtiyacı duydum.
Hiç mi bir insanın dilsizlikle nasıl kişiliksizleştirildiğini görmedin? Hiç mi o parlatılmış pencerelerin arkasındaki görünmez emeği, o "biçimi kusursuz sefaleti" sezmedin? "Be adam!" diye yükselmedim dersem yalan olur. Ne acı bir duygusuzluk ama... Belli ki ne kadınları, ne taşrayı ne de yazarın o çiğ dürüstlüğünü zerre kadar anlayamamış. Ama gayet göğsünü gere gere yorumunu yapmış. İlginç...
Bize hiçbir şey katmadığı iddia edilen bu "önemsiz" kitap; yoksulluğun sadece cüzdanı
Ateşten Düğüm 21000Kitap
Selam canlar
Bugün sizlere @ayssbssrt kaleminden #ateştendüğüm2 kitabı ile geldim...
Yazarın kalemi ile serinin ilk kitabıyla tanışmış ve çok sevmiştim serinin devamını da merakla bekliyordum.
Şimdide üçüncü kitabı merakla bekliyor olacağım...
Yazarın akıcı dili olayların sürükleyici olması, bazı sayfalarda bizi hüzünlendirirken bazı sayfalarda gülümsetiyor.
İlk kiqtptada belirttiğim gibi tam bir dizi havasında hikâyemiz. İki ailenin geçmişten gelen düşmanlığı ve bu düşmanlığın bitmesi için feda edilen iki genç Elif ve Baran hikâyesi, oysa ikisininde hayelleri vardı... Hayellerini bir çırpıda yok eden töre Elif ve Baran'ı zorunlu bir evliliğe sürüklemişti.
Onların hikâyesi kaldığı yerden devam ediyor.
Bu kitapta da Berfin'in böreklerinden öğğğ geldi börekleriyle birlikte yok olabilir mi üçüncü kitapta.
Birde Elif'in ergen tavırları beni sinir etmedi desem yalan olur
Elif ilk kitapta yaşadığı büyük kırılmaların ardından İzol konağında kendisine kurulan oyunlarla mücadeleye devam ediyor.
Hayatında yaşadığı kayıplar ve yıkılan hayelleri nedeniyle büyük bir yalnızlık yaşar.
Elif'in elinde geçmişten abisinden kalan tek hatıra olan ve nişan gecesi kaybettiği bileklikten başka hiçbir şey kalmamıştır. Bu bileklik hiç beklemediği bir kişinin elindedir ve Elif bilekliğe ulaşmaya çalışırken o kişinin yalan söylediğini anlar.
İzol konağında Baran'la gerçek evli olduklarını düşünüldüğü için tâbiki aynı odayı paylaşmak zorunda kalırlar. Elif Baran'la aralarında esen soğuk rüzgarlarla verdiği mücadelenin yanı sıra birde Berfin ve Rojbin hanımın saçma entrikalarıyla uğraşmak zorunda kalır.
Bu arada birde aşiretin onlardan beklediği bir bebek vardır. Elif abisi ve babasına verdiği sözü tutamasının üzüntüsünü yaşarken bir sabah telefonuna gelen dershane kayıt mesajı ile şaşkına döner.
Reklam
Plüton'un Düş'üşü
Plüton'un Düş'üşü'nde kahramanımız Vera'nın gözünden dünyaya bakıyoruz. Vera, Karaköy'de bir evi üç kadın, bir çocuk ve bir kediyle paylaşıyor. Bir gün, kendisi gibi ressam olan Edip Bey’in galerisinde asistan olarak çalışmaya başlamasıyla olaylar filizleniyor.
"Kaç kişi var içinde? Saydın mı? Hiç dinledin mi onları? Ben her gün, her gece dinlerim onları."
Ben genel olarak bir kitabın sayfaları arasında gezinirken insanın iç dünyasına, o karmaşık ruh tahlillerine inen eserleri hep çok sevmişimdir. Alıntıda da sorulduğu gibi; aslında hiçbirimiz içimizde sadece bir kişiden ibaret değiliz. Hikayeyi okurken bir insanın zihninin derinliklerine iniyor, her birimizin içinde saklanan farklı yaşları, farklı kırgınlıkları, düşünceleri ve duyguları temsil eden o görünmez sesleri hissediyoruz. Yazar, Vera'nın etrafındaki karakterler üzerinden bizlere insanın kendi iç dünyasıyla olan o karmaşık ve gizemli bağını sorgulatıyor. Bir evi ya da bir hayatı paylaşmak sadece dış dünyayla ilgili değildir; insan en çok kendi içindeki o çok seslilikle bir arada yaşamayı öğrenmelidir.
Ara ara şiirlerin eşlik ettiği bu novella; anlaşılır, hafif esprili ve düşündürücü bir dile sahip. Bir oturuşta bitecek kadar akıcı ve sürükleyici. Bir kez daha bir insan için çocukluk döneminin ne kadar mühim olduğuna tanıklık ediyoruz. Ayrıca asıl hikâyeyle sınırlandırılmayıp sanat, kitap, yalan gibi birçok konuya, gerçeğe ve düşüncelere değinilmesi oldukça başarılı bir eser ortaya koymuş. Benim için etkileyici ve iz bırakan bir roman oldu Plüton'un Düş'üşü.
Sözlerin yükü…
İmam Gazali’nin Dil Belası adlı eseri, insanın günlük hayatta en çok kullandığı ama belki de en az kontrol ettiği şeylerden biri olan dili konu alır. Kitap, konuşmanın sadece bir iletişim aracı olmadığını; insanın karakterini, ahlakını ve hatta manevi hayatını şekillendiren önemli bir unsur olduğunu anlatır.
Eserde gıybet, yalan, iftira, boş konuşma, insanları kıran sözler ve gereksiz tartışmalar gibi dilin yol açabileceği zararlar üzerinde durulur. İmam Gazali, insanın söylediği her sözden sorumlu olduğunu hatırlatarak okuyucuyu sürekli bir muhasebeye davet eder. Bu yönüyle kitap, sadece bilgi veren değil, aynı zamanda insanı kendisiyle yüzleştiren bir eserdir.
Kitabı okuduğum sırada ve okuduktan sonra uzun bir süre konuşmaya korkar hâle gelmiştim. Söylediğim her cümleyi sorguluyor, gereksiz ya da yanlış bir söz söylemekten çekiniyordum. Bu durum zaman zaman aşırıya kaçmış olsa da, kitabın üzerimde ne kadar güçlü bir etki bıraktığını gösteriyordu. Çünkü eser, dilin önemini teorik olarak anlatmakla kalmıyor; okuyucunun günlük hayatına doğrudan dokunuyor.
Her ne kadar kitapta anlatılanları eksiksiz şekilde uygulamak günümüz hayatında oldukça zor görünse de, ortaya koyduğu ölçüler insanı daha dikkatli, daha düşünceli ve daha kontrollü konuşmaya yöneltiyor. Özellikle günümüzde insanların düşünmeden konuştuğu, sosyal medya üzerinden kolayca kırıcı ve yargılayıcı olabildiği bir ortamda, kitabın verdiği mesajların hâlâ güncelliğini koruduğunu düşünüyorum.
Bununla birlikte kitabın amacı insanı tamamen suskun birine dönüştürmek değildir. Asıl amaç, ne zaman konuşulacağını ve ne zaman susulacağını bilmektir. Faydalı söz söylemek, gereksiz ve zarar verici sözlerden kaçınmak eserin temel mesajlarından biridir.
Sonuç olarak Dil Belası, okunması kolay ama etkisi ağır bir
Dil Belası, İmam Gazali’nin İslam ahlakı ve nefs terbiyesi üzerine kaleme aldığı, insan ilişkilerinin ve bireysel maneviyatın en hassas noktalarından birine parmak basan zamansız bir eserdir.
Büyük İslam alimi, bu çalışmasında insanın en güçlü ama aynı zamanda en tehlikeli organlarından biri olan dilin yol açabileceği manevi yıkımları ele alır. Yalan, gıybet, iftira, alay, boş konuşma, söz taşıma ve kalbi kıran ağır ithamlar gibi dilden dökülen ve toplumsal bağları zedeleyen pek çok kusuru ayetler, hadisler ve hikmetli kıssalar ışığında inceler. Gazali, sadece bu hataları listelemekle kalmaz; insanın kendi sözlerine nasıl hakim olabileceğini ve dilini bir şer odağı olmaktan çıkarıp nasıl bir hayır vesilesine dönüştürebileceğini de gösterir.
Özellikle kelimelerin çok hızlı ve düşüncesizce tüketildiği modern dünyada bir ayna vazifesi gören bu kitap, okuyucuyu derin bir vicdani muhasebeye davet eder. İnsanın dilini korumasının aslında kalbini ve ruhunu korumak anlamına geldiğini hatırlatan, kısa ama tesiri oldukça büyük bir manevi rehber niteliğindedir.
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan ilk şey, yazarın vermek istediği mesajın ne olduğu sorusuydu. Çünkü hikâye ilerledikçe sürekli aynı noktaya takıldım: Eğer bir erkek çok zengin, güçlü ve yakışıklıysa yaptığı pek çok şey romantik olarak mı görülmeli? Açıkçası ben bu yaklaşımı pek sevemedim.
Konu başlangıçta merak uyandırsa da ilerleyen sayfalarda tanıdık klişeler birbiri ardına sıralanıyor. Takıntılı derecede kontrolcü bir erkek karakter, onun davranışlarını zamanla kabullenen bir kadın karakter ve tüm bunların aşk adı altında sunulması bana çok inandırıcı gelmedi. Karakterlerin bazı davranışları normal şartlarda rahatsız edici bulunabilecekken, zenginlik ve çekicilik sayesinde kolayca affedilmesi hikâyenin en zayıf taraflarından biriydi.
Kitapta romantik sahnelerden çok yetişkin içerikler ön plandaydı. Bu türü seven okurlar için artı bir özellik olabilir ancak ben karakter gelişimine ve duygusal derinliğe daha fazla yer verilmesini isterdim. Olay örgüsünden çok fiziksel çekime odaklanılması bir süre sonra tekrara düşmüş hissi yarattı.
Kısacası benim için bol klişeli, tahmin edilebilir ve yetişkin içerik ağırlıklı bir romandı. Daha güçlü karakterler ve daha sağlam bir hikâye bekliyordum.
Reklam
Reklam