"âkil ne şâd olur bu cihânda ne gam çeker
câhil hemîşe şâd olayın der elem çeker"
Sonsuz mutluluk peşinde koşmak, bir gölgeyi yakalamaya çalışmak gibi. Bütün macera gün batana kadar. Bir de bakarsın derin uykunun vakti gelmiş. Aklı olan, önlü sonlu, yitimli bitimli dünyanın sevincine aldanmaz, acısına aldırmaz.
Yalnızlık etrafımızda insan olmaması değil, bizi anladığını hissettiğimiz insanların yokluğudur. Çektiğimiz ıstırabı kimsenin duymamasıdır. Dünyaya bizim gözlerimiz ve kalbimizle bakan insanların eksikliğidir. İnsan anlaşılmaya muhtaçtır.
Her insan yaralıdır ve bir biçimde şifasını arar. Şairler, yazarlar, söz söyleyenler kelimelerin şifasına inanmışlardır. Yaralarımız gücümüzün de kaynağıdır.
"Bütün gün, ne ettiğimi bilmeden dolaştım. Çoktandır ne yaptığımı bilmiyorum. Ancak böyle dolaşırsam bir şeyler görebiliyorum. Yoksa gözümü dört açsam nafile!"