ellerine bakıp "sen , Clark," dedi. " bu kahrolası duruma düştüğümden beri konuşabileceğimi hissettiğim tek kişisin."
"beni anlamalısın. çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum."
"ne var biliyor musun?"
bütün gece yüzüne , göz kenarlarındaki kırışıklıklara , boynunun omuzlarında birleştiği yere bakabilirdim. "neymiş?"
"bazen sabahları uyanmak istememin tek nedeni sen oluyorsun Louisa Clark."
"ben, Lou Clark, dünyanın öbür ucuna doğru gidiyordum. ama bunu algılayamıyordum. gözüm Will'den başka hiçbir şey görmüyordu. kız kardeşimin, Thomas'ı ilk doğurduğunda hissettiği gibi hissediyordum. yeni doğan bebeğine bakarken, "Bir borunun içinden bakmak gibi bir şey bu," demişti. "Dünya sadece ben ve ondan ibaret."
"beni o kadar sık düşünme. seni sulu gözlü bir şekilde hatırlamak istemiyorum. sadece iyi yaşa. sadece yaşa."