yaren
@yarengunes
Belkiler, belkiler. Ne bileyim işte. Mutlu bir yaşamım olsun istediğimi, o mutluluğun şartlarının henüz oluşmadığını kendime söylüyorum. Ama ya öyle değilse? Ya mutlu olmamın önündeki engel kendimsem? Sebebi korkuyor olmam, kendime gönlümce acımayı tercih etmem, güzel şeyleri hak ettiğime inanmamam ya da başka bir şey olabilir. Başıma güzel bir şey geldiği zaman kendimi hep şunu düşünürken buluyorum: Bakalım bu kez işler ne zaman kötüye gidecek. Hani neredeyse en kötü ihtimal her neyse bekletmeden gerçekleşsin, geç olacağına erkenden olsun, mümkünse hemen olsun ki en azından bu konuda artık kaygılanmayayım istiyorum.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“Suyun akacağı yön de, insanın ilerleyeceği yön de belirsizdir. İnsanın akacağı yön de, yok, suyun akacağı yön de, insanın ilerleyeceği yön de belirsizdir…”
Toplum buna göz yummaz.
Göz yummayacak olan toplum değil, sensin.
Böyle bir şey yaparsan toplum sana kötü gözle bakacaktır.
Toplum değil, sen.
Toplum seni dışlar.
Toplum değil. Beni sen dışlarsın.
İnsanlar karşılıklı birbirini kandırıyor, yetmezmiş gibi, nasıl oluyorsa, asla yara almıyor ve karşılıklı kandırıldıklarının bile farkına varmıyorlardı sanki. İnsanların hayatları gerçekten ustaca, olabildiğine saf, neşeli ve mutlu güvensizlik örnekleriyle baştan sona kaplanmıştı, diye düşünüyorum.
"İnsanın oturduğu toprakların altında ölüleri yoksa, o adam o toprağın insanı değildir."
