"Özlüyorum...
Bazen bir şarkının ortasında,
Yarım yamalak bir gülüşün arkasında,
Gecenin bilmem kaçında,
Sabahın uykusunda,
Özlüyorum.
Ve bil diye değil,
Gel diye söylüyorum."
Bazı insanlar sevgili bile olamadığı kişileri unutamaz.Bu dışarıdan bakınca anlamsız gelebilir çünkü ortada yaşanmış bir ilişki yoktur,bir ayrılık yoktur hatta bazen doğru düzgün bi başlangıç bile olmamıştır psikolojide bunun bir nedeni vardır.İnsan beyni bazen yaşananlardan çok yaşanamayanlara takılır çünkü biten şeylerin bir sonu vardır ama hiç başlamayan şeylerin zihinde sonsuz ihtimali kalır bu insanlar kişiye değil onunla yaşayabilecekleri hayatı düşünür; olmamış konuşmaları, yaşanmamış anıları, kurulamamış bir ilişkiyi ya da kendi hatalarını ve zaman geçtikçe gerçek kişi silikleşir yerini bir ihtimal alır işte bu yüzden unutmak zorlaşır çünkü ortada kapanmış bir hikaye yoktur, sadece yarım kalmış sorular vardır. Ya deneseydik? Ya konuşsaydım? Ya doğru zaman olsaydı? Bu soruların cevabı hiç bir zaman öğrenilemez ve öğrenilemeyen şeyler zihinde yaşamaya devam eder. Kimse şunu demez bazen insan birini değil onunla yaşayamadığı hayatı özler ve bazı özlemler gerçeklerden değil ihtimallerden doğduğu için yıllarca sürer.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Şehvetten kaçın." "Eğer aşkın nesnesi aşağılıksa aşık da alçalır." Oysa sen... "eğer özgürlük senin için önemliyse, yüzümün aşkın hapishanesi olduğunu kimseye söyleme" Biliyorum ve seni anlıyorum, "eğer yalnızsan kendinin her şeyisindir. Şu an çok çaresizim ve çaresiz nasıl resmedilmeli diye düşünüp duruyorum. "Çaresize bir bıçak ver ve elleriyle giysilerini parçalasın, bir yandan da ellerinden biriyle yarasını koparsın." Evet, bu cümleyi de not ediyorum defterime. Karamsar ve umutsuzum. Käbuslarımda yeni başladığım her çalışma "gece karanlıklarının suç ortaklığıyla başlamayı planladığım başka çalışmalarla savaşıyorlar. Bu beni öyle yoruyor ve öyle isteksiz bırakıyor ki. Sanki henüz bitmemiş bu çalışmaları, işledikleri bir suç sebebiyle yarım bırakarak cezalandırıyorum. Tamamlanmadan tarihin iradesine bırakılmış birçok eser...
Heyecanla çıktığım merdivenler vardı,
Kaybolduğum sokaklar.
Camına hayallerimi yasladığım otobüsler,
Cebimde kelimeler,
Aklımda yarım kalmış sahneler.
Saksıda yaşatamadığım çiçekler,
Tenimde kalan izler.
Meydan okuyorum her şeye,
Ne bulursam okuyorum.
Nefes nefese koşuyorum,
Hayatı yakalamaya çalışıyorum.
Seni düşünüyorum,
Merak ediyorum,
Özlüyorum.
Ve fark etmeden
Aşka düşüyorum...
Ümit ÜSKÜDAR
