Yarısından çoğunu temiz temiz okudum. Sonraki sayfaları hızlıca tarayıp kenara bıraktım. Mis gibi yarım bıraktım, ki bana kendini yarım bıraktıran kitap sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Helal olsun.
Taşların Anlattığı’nda o şiirsel, imgesel atmosferi kuran yazarla bu ham, çiğ metni yazan kişi aynı mı gerçekten ya? Çok şaşkınım.
Bir okulda çocukları rehin alan ve Elon Musk olduğunu söyleyen kişiyle müzakereci arasındaki konuşmayı okuyoruz. Elon Musk, Trump, X platformu, yapay zekânın insanlığı tehdidi, sosyal medyanın zihinlerimizi teslim alışı gibi konular üzerinden bir şeyler söylemek istiyor yazar.
Bu başlıklar elbette çağımızın önemli tartışmaları. Bunların edebiyatın konusu olmasına itirazım yok. Ama bunlar o kadar dönüştürülmeden yazılmış ki sosyal medyada ya da bir haber sitesinin yorum bölümünde yürüyen bir tartışmanın kurmaca versiyonuna denk gelmişim gibi hissettim.
Kitap bir tartışma sunuyor, bir pozisyon öneriyor, güncel meseleler hakkında düşünüyor. Yanlış bir şey de söylemiyor. Ama tüm bu güncel tartışmaları, fikirleri, korkuları alıp da daha büyük, daha insani bir yere de taşıyamıyor.
Misal, Körlük kitabını okuyup da “Saramago şu politik görüşü savunuyor” diye düşünmezsiniz değil mi? Aklınızda bir tezden çok bir insanlık manzarası kalır.
Kafka’nın Dava’sını okuyup “1900’lerin başındaki Avusturya-Macaristan bürokrasisi hakkında bir roman okudum” demezsiniz.
Ama bu kitap insana böyle cümleler kurdurur. Çünkü yazarın yapıyı kurarken kullandığı iskele hâlâ ortada duruyor. Romanın arkasındaki fikirler, göndermeler ve niyetler okurken ayağınıza takılıyor.
İyi kitaplar bizi bir fikre ikna etmeye çalışmaz. Onlar geride adını bize koyamadığımız bir şey bırakır. Tarif edemediğimiz, bizi insan olmanın karmaşasıyla baş başa bırakan bir şey.
Ben bu
Zaten ödev için okuyordum ilk 100 sayfayı okudum sıkıldım devam edesim gelmedi bende pdf bulup özetini çıkarttım onunla hallettim bu yüzden yarım kaldı :/
Reklam
Bu kitabı tamamen texting diye okumak istemiştim. Hani hem çabuk biter hemde şu sıralar romantik bir kitap okuma isteğimi karşılar demiştim. Ama gerçekten beklentimi karşılayamadı. 169 sayfa falan okuyabilirdim sadece.
Kitabın konusu Safir yetenek sınavına girecek ve bunun için taslaklar çıkarmış. Sınav taslakları inceleyecek. İyi bir sonuç çıkarırsa sergisini açacak. Kafede o defteri kaybediyor. Sonra bir erkek bu defteri buluyor ve bu kızın kimseye söylemediği hesabına yazıyor. Kızın yetenek sınavına üç gün falan kalmış bu arada. Sonra bunlar konuşmaya başlıyor.
SPOİ KISMII
Bu Safir çok saf ve salaktı gerçekten. Birde sürekli hakaret edip duruyor. Bomboş hakaretler ve tehditlerle bunlar konuşuyor. Erkek de salaktı. Bı de kızın babası berbat biri -her Wattpad kitabında olduğu gibi- , anneside bunu umursamıyor. Her şeye susuyor. Bu Safir'in de bir eski erkek arkadaşı var . Bunun ailesi ile bu eski erkek arkadaşı arkadaş. Sonra bu yetenek sınavına az bir süre kala bu eski erkek arkadaşı ayrılıyor. Zaten kızda konuştukları kafede unutuyor defteri. Sonra Milas'a geçiyor. Bunlar konuşuyor. Ama yani sadece saçma sapan konuşuyorlar. Kız bir hakaret ediyor bir edebiyata geçiyor. 18 yaşında bir kızın böyle konuşması da saçma geldi.
Hal böyle olunca benim de okuma hevesim gitti. Yarım bıraktım. Bir dahada okumaya çalışmam. Ben beğenmedim.
Yazarın okuduğum ilk kitabı idi. Kitabın dili çok akıcıydı ve severek okudum. Keiko'nun hayatını okurken onu otizmli bir birey olarak düşündüm. Bu şekilde okuyunca kitap bana daha anlamlı geldi. Ama sadece otizmli bireyler değil nöroatipik bireylerin hepsinin hayatı, normal kavramını sorgulayarak geçiyor. Bu bireyler "normal" insanların başarılı olduğu şeylerin yanı sıra daha sıra dışı alanlarda başarı gösterebilir, bu kitap özelinde de bunu markette görüyoruz. Keiko'nun marketteki yetenekleri kimse tarafından bir yetenek olarak görülmüyor, sadece tuhaflık olarak adlandırılıyor ve onu da gözden çıkarmak konusunda çok da hassas değiller. Çünkü kendileri bile yaptıkları işe değer vermiyorlar ki bir başkasının bu işteki becerilerini takdir etsinler. Ancak ben Keiko'nun marketteki olağan üstü becerisini bir çok yerde sergileyebileceğine inanıyorum. Sadece bunu tercih etmemiş ve etmesine de gerek yok zaten. Üniversiteye başladığında yarı zamanlı iş olarak kasiyerlik yerine başka bir iş imkanı önüne çıksaydı onda da bu şekilde bir takıntı geliştirip yetenekli olma potansiyeli olduğunu düşünüyorum.
Japon edebiyatının dinginleştirici, olaydan olaya sürüklemeyen, sıradan olaylara odaklanıp, sıradan insanların hayatlarına mercek tutmasına bayılıyorum. Bu kitaplar beni sakinleştiriyor ve oradan oraya uçan zihnimi alıp bulunduğum yere getiriyor. Bu kitap da yine bu şekilde deneyim yaşadığım bir kitap oldu. Ayrıca giriş gelişme sonuç değil de sanki yol üstünde biriyle tanışmışız, kısacık bir an hayatına şahit olmuş gibi bir his veriyor bu kitaplar. Vedalaşmayı hiç sevmem ve japon edebiyatının bu yarım kalmışlıkları o yüzden bana iyi hissettiriyor. Bu yarım kalmışlık sayesinde o karakterle başka bir yerde bir daha karşılaşma imkanım varmış gibi hissediyorum.
Ben kitabı severek
Bu Hikaye Senden Uzun Osman kısa ama etkisi uzun sürecek kitaplardan biri oldu benim için.
Sabah başlayıp bir saatte bitirdim ama okurken kendimi hikayenin içinde, o ayrılığın ve yarım kalmış duyguların tam ortasında hissettim. Akıcı dili sayesinde sayfalar su gibi aktı, karakterlerin hisleri ise oldukça gerçekti.
Bazı kitaplar yüzlerce sayfada anlatamadığını birkaç sayfada hissettirir ya, bu kitap da benim için tam olarak öyleydi.
Kısa sürede biten ama duygusu uzun süre kalan bir okuma oldu.
Keyifli Okumalar Dilerim.
Siz okudunuz mu? Bu hikâyede en çok hangi duygu size geçti?
Bitirmek sadece 1 günümü aldı.Konusu olsun,anlatım dili olsun herşeyi ile mükemmeldi çoğu kitap gibi gereksiz uzatılmamış.Yarım bırakmadan,uzun sürmeden bitirdiğim kitaplardan birisi felannnsss
Reklam
Reklam