Masumiyetin Yükü1000Kitap
Masumiyetin Yükü benim için sadece bir kitap olmadı, okurken içine çekildiğim, düşüncelerimi kurcalayan ve bittikten sonra bile zihnimde yaşamaya devam eden bir yolculuk oldu.
Bir leyleğin gözünden anlatılan bu hikayede, aslında yukarıdan bakıyoruz hayata… ama ilginç olan şu ki, yukarıdan bakınca hiçbir şey küçülmüyor, tam tersine duygular daha da büyüyor. Aşk daha kırılgan, pişmanlık daha ağır, sessizlik ise daha derin bir anlam kazanıyor.
Sema, Aram ve Nurullah arasında geçen hikaye ilk bakışta bir aşk üçgeni gibi görünse de, ben okurken bunun çok daha fazlası olduğunu hissettim. Bu bir aşk hikayesi değil sadece, seçimlerin, suskunlukların ve geçmişte verilen kararların insan hayatında nasıl derin izler bıraktığının hikayesi..
En çok etkilendiğim nokta ise leyleklerin bu hikayeye tanıklığı oldu. Göç eden leylekler sadece gökyüzünde süzülen kuşlar değil, insanların taşıyamadığı yükleri, acıları ve yarım kalan duyguları sessizce yanlarında götüren birer metafor gibiydi. Her gidiş bir arınma gibi, her dönüş ise yeniden yüzleşme…
Okurken kendime sürekli şu soruyu sordum.
Gerçekten masum kalmak mümkün mü, yoksa her seçim biraz yük mü bırakır insana?
Ve kitap ilerledikçe şunu fark ettim, bazen en büyük yük, yapılan hatalar değil, söylenmeyen sözler ve sessiz kalınan duygular oluyor.
Masumiyetin Yükü benim için akıp giden bir hikaye değil, iz bırakan bir deneyim oldu. Bitirdikten sonra bile etkisi geçmeyen, düşündüren ve içimde yankılanmaya devam eden bir kitap…
Bu kitabı okurken sadece bir hikayeye değil, insanın kendi iç dünyasına da yolculuk ediyorsunuz. O yüzden gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki, gerçekten çok beğendim.
Özellikle duygusal derinliği olan, farklı anlatım tekniklerini seven ve okurken sorgulamayı seven herkesin mutlaka okuması gereken bir eser.Herkesin
Öncelikle bu kitabı okumam bu kadar uzun sürdüğü için kendime kızarak başlamak istiyorum. Tamamen tembelliğim yüzünden muazzam bir kitabı bitirmem uzun zaman almış. Ben ne okudum !!! Yarabbii !! Bu kitabı lütfen okuyun ya lütfen. Henüz macera yeni başlıyor çok uzun bir yol ama henüz olayın çok çok başındayken bile böyle hissettiren bir kitap nasıl mükemmel olmaz ? Diğer kitapları okumak için deliryorum !! Neler bekliyor beni nasıl bir evren bu böyle! Sen ne yaptın Sanderson bu nasıl bir hayal gücü bu nasıl bir zihin. Kitap o kadar uzun ki yayınevi her kitabı iki cilt olarak basmış. İsabet olmuş bence.
Bu seri epik fantastik türün en iddialı açılışlarından biri olarak kabul ediliyormuş. Kitap asla kolay değil. Daha ilk sayfalardan bunu hissediyorsunuz Yavaş ve zor ilerliyor. Eğer sabırla okursanız sonuç muazzam. İlk ciltten bunu söylüyorum bakın bu kadar iddialıyım. Sanderson hızlı aksiyonu tercih etmemiş. Onun yerine dünya kurma ve karakter derinliği var bu kitapta. Sıfırdan bir dünya inşa ediyor ve o dünyayı her detayıyla muazzam bir betimlemeyle tek tek izah ediyor okura. Karakter derinliğini söylemiyorum bile. Henüz ilk kitap fakat özellikle bazı karakterler şimdiden aramda inanılmaz bir bağ oluştu. Yakın arkadaşlarım gibi hissediyorum. Kaladin,Sly, Shallan ve Jasnah şimdilik favori karakterlerim. Güçlü ve zeki kadın karakterler olması da benim için ayrı bir güzel. Öyle güzel ve zekice yazılmış diyaloglar var ki muazzam.
Kitap ilk başta üç ana hat üzerinden ilerliypr: savaş alanları, soylu entrikaları ve gizemli büyü sistemi. Farklı şeyler gibi görünse de hepsinin hizmet ettiğiamaç aynı. Roshar dünyasını inşa etmek. Fırtınaların şekillendirdiği bir dünya var burda. O yüzden alıştığımız orta çağ fantastik evreni gibi değil asla daha çok doğa, ekonomi, savaş hatta
hizmetçi, spoiler?
yazım dili belki çeviridendir ancak edebiyata dair hiçbir iz taşımıyor gibiydi. buna rağmen kitabı çok akıcı buldum, beni merak ettirdi ve çok kısa süre içinde kitabı bitirdim. ters köşesini sevdim ancak sonunda hizmetçinin başka bir eve “yardım” için gönderilmesi ve muhtemelen ikinci kitabın da o evde hizmetçinin “yardımıyla” çözülmesi gereken bir olay etrafında dönüyor olması beni cezbetmedi. henüz diğer iki kitabını okumadım ve eğer arkadaşımda olmasaydı satın alıp okumazdım ama arkadaşımdan ödünç alıp sırf merak ettiğim ve yarım bırakmış gibi hissetmek istemediğim için okuyacağım. belki okuyunca fikrim değişir ama ilk kitap kesinlikle kötü değildi.
Araf..·118 syf.·1000Kitap
10/10
2026 115. kitabı
Seni düşünüyordum, Susana. Yeşil tepelerde. Rüzgârlı havalarda uçurtma uçururduk tepelerde, aşağılarda kalan köyün sesleri gelirdi kulaklarımıza, rüzgâr uçurtmanın ipini çekelerdi. “Koş, Susana.” Yumuşak ellerin ellerimi yakalardı. “Gevşek bırak ipi."
Rüzgâr nasıl güldürürdü bizi; ip parmaklarımızdan kayarken birbirimize bakardık; bir kuşun kanatları çarpmış gibi usulca kopardı ip. Kâğıt-kuş yukarlardan taklalar atarak düşerdi, toprağın yeşili içinde eriyene kadar saçaklı kuyruğunu sürürdü ardından. Dudakların ıslaktı, çiy tanelerini öpmüştüm sanki.
Seni düşünüyordum. Orada deniz-yeşili gözlerinle bana bakışını.
Susanna, ne kadar uzaklardasın sen, bulutların üstünde, ta uzaklarda, tepelerde gizlenmişsin. O’nun büyüklüğünde, O’nun bağış dolu Kutsal Yüceliğinde saklısın, seni bulamam artık, göremem. Orada sözlerim erişemez kulaklarına."
Damlaların düşüşünü gözlüyordum Susana, şimşeğin parıltısında her soluk bir iç çekişiydi, her düşüncem sen."
---
Ne yazsam az kalacak, ne desem eksik...
Ne dökülür ki kelimelere; yaşayanlar mı, ölenler mi, anılar mı, geç kalınmış bir intikam isteği mi yoksa aşk mı? Comala’da bu ayrım çoktan silinmiştir. Ne gerçeğin ayakları yere basar burada, ne de büyünün kanatları vardır; anlatılan her şey, sıcaktan kavrulmuş taşın ve toprağın kendi kendine mırıldanmasıdır belki de bir yerlere sinmiş, saklanmış yankılar vardır.
Zaman, dağınık ilerler, ileri geri akmaz, evet. Ama belki de hiç akmaz. Her fısıltı, her çığlık ve her susuş, o hiç geçmeyen, her an yeniden doğup aynı yerde can veren sonsuz bir şimdinin içinde gizlidir. Ne geçmiş gömülebilmiştir ne de gelecek bir umuttur; her şey şu anda asılı kalmıştır.
Adem’in dünyaya bırakılması gibi bırakılır Juan Preciado bu coğrafyaya. Kimse karşılamaz. Tekinsiz, kurak ve ölü bir
eh işte, spoiler!
çok büyük beklentilerle okumaya başlamıştım ancak beğenmediğimi itiraf etmeliyim. Birkaç kere kitabı yarım bırakmayı düşündüm. Birkaç sayfada bir araya giren mektuplar gerileceğim ve merak edeceğim varsa bile dikkatimi çok dağıttı. Başından beri yazılan mektupları Robin’in yazdığını -yani Robin’in aslında Adam’ın (eski) karısı olduğunu- anladığımda biraz heyecanlandım ama kitapta bence bir yere bağlanmayan birçok şey vardı. Sonunu da gerçeklikten çok uzak buldum. Çok fazla gerilim romanı okuyan biri değilim, muhtemelen daha iyilerini görmemiş olmama rağmen beni hiç tatmin etmedi.
Havva’nın Üç Kızı benim için Elif Şafak’ın en etkileyici kitaplarından biri oldu. Hatta bitirdikten sonra hemen başka bir kitaba geçemedim desem yeridir. Çünkü bazı kitaplar sadece okunup bitmiyor, insanın zihninde bir süre daha kendi kendine konuşmaya devam ediyor. Bu kitap da bende tam olarak öyle bir etki bıraktı.
Elif Şafak’ın kalemini genel olarak seviyorum ama bu kitapta beni özellikle içine çeken şey, anlattığı meselelerin çok tanıdık ama aynı zamanda çok derin olmasıydı. İnanç, şüphe, kadınlık, aile, toplum baskısı, kimlik, aidiyet, Doğu ile Batı arasında kalmak, insanın kendine bile itiraf edemediği duygular… Bunların hepsi kitabın içinde öyle doğal bir şekilde yer alıyor ki okurken sadece karakterleri takip etmiyorsunuz, kendi içinizde de bazı sorular açılıyor.
Kitap boyunca en çok düşündüğüm şeylerden biri şuydu: İnsan gerçekten neye inanır? Ailesinden gördüğüne mi, toplumun öğrettiğine mi, kendi arayışına mı, yoksa korkularına mı? Elif Şafak bu soruyu tek bir cevapla kapatmıyor. Bence kitabın en güçlü tarafı da bu. Okura hazır bir doğru sunmuyor, aksine karakterlerin içinden geçen karmaşayı, arada kalmışlığı ve sorgulamayı olduğu gibi bırakıyor.
Havva’nın Üç Kızı’nda karakterlerin hiçbiri tek boyutlu değil. Kimse tamamen haklı ya da tamamen haksız değil. Herkesin kendince bir yarası, bir suskunluğu, bir kaçışı ve bir savunması var. Bu yüzden okurken bazı karakterlere kızdığım yerler oldu ama bir yandan da neden öyle davrandıklarını anlamaya çalıştım. Bence iyi roman biraz da bunu yapabilmeli; okuru hemen yargılamaktan alıkoyup düşündürmeli.
Kadınların iç dünyasının anlatılışını çok başarılı buldum. Özellikle kadın olmanın ailede, toplumda, ilişkilerde ve insanın kendi zihninde nasıl farklı yükler taşıdığını hissettiren çok güçlü yerler vardı. Bazı
