Seni seyredince dünyayı unutuyorum
Dünyayı seyredince seni hatırlıyorum
Bu, şu ana dek,
Karşılaştığım, en muazzam, gerçek
Ve sen, şimdiye kadar,
Gördüğüm, tek, yaşam, barındıran, insansın.
Yıllar sonra adını duyduğunuzda hâlâ içinizde küçük bir hareket yaratan insanlar vardır. İlginç olan, bu hareketin yönünü tam olarak kestiremememizdir. Özlem gibi görünür ama özlem değildir. Öfkeye benzer ama yalnızca öfke de değildir. Bir fotoğraf, bir sokak, bir şarkı ya da bir başkasının ağzından çıkan tanıdık bir isim… Bir anlığına zihninizin yönü değişir. O kişi yeniden hayatınıza girmez. Siz de onun hayatına dönmek istemezsiniz. Buna rağmen geçmişten küçük bir parçanın yerinden oynadığını hissedersiniz.
Bu durum yalnızca eski sevgililerle ilgili değildir. Bir dost, bir kardeş, bir ebeveyn ya da yıllar önce yolların ayrıldığı herhangi biri de aynı etkiyi yaratabilir. Yaşam boyunca yüzlerce insanla karşılaşır, yüzlercesinden uzaklaşırız. Büyük bölümü zamanla hafızanın arka sıralarına çekilir. Bazıları ise kalır. Üstelik sevgiyle değil; kırgınlıkla, hayal kırıklığıyla, şaşkınlıkla ya da cevapsız kalmış sorularla birlikte. Bu nedenle mesele unutamamak değildir. Asıl soru şudur: Neden bazı insanlar gittikten sonra da içimizde yaşamaya devam eder?
Bu soru bizi yalnızca geçmişe değil, geçmişin içeride bıraktığı izlere de götürür.
Tamamlanmayan hüküm
Bu soruya verilen en bilinen yanıtlardan biri psikolog Bluma Zeigarnik’in çalışmalarında karşımıza çıkar. Zeigarnik, tamamlanmamış deneyimlerin zihinde daha kalıcı olduğunu göstermişti. İlk bakışta ikna edici görünür. Ancak hepimiz eksik kapanışlarla dolu bir dünyada yaşıyoruz. Eğer mesele yalnızca yarım kalmak olsaydı, zihnimiz eski dostluklardan, sonuçlanmamış tartışmalardan ve yarıda kalmış ilişkilerden geçilmezdi. Oysa bazı hikâyeler yarım kalır ve unutulur. Bazıları ise yıllar sonra bile geri döner.
Demek ki içeride kalan şey yalnızca sonlanmamış bir ilişkinin tortusu değildir. Geçmişin bıraktığı bir hesap da
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Haldun Taner ile Halide Edip Adıvar arasında geçen konuşma
İlk tanıştığımızda sigara içmediğim dikkatini çekmişti:
– Hiç mi içmezsiniz? diye sordu.
– Hiç içmem, dedim.
Sigaranın birini yakıp öbürünü söndüren ünlü yazar:
–Ya içki? dedi.
– Onu da içmem, dedim, bu perhizkârlığımla budalaca övünerek. Tepkisi şöyle oldu:
– Sigara ve içki içmeden nasıl yazabiliyorsunuz hayret!
Ekledi:
– Eşinize söyliyeyim de sizi alıştırsın.
Bunu şaka yollu söylemiyordu. Başkalarına direktif vermeğe, yaşam programı çizmeğe alışık olduğu için yapıyordu.
Ölür İse Ten Ölür Canlar Ölesi Değil
Ölür İse Ten Ölür Canlar Ölesi Değil
Paronomazi
Her gün ölmeyi öğrenirsen, yaşamayı da öğrenirsin.
Yani her gün biraz egondan, inatlarından, geçmişinden vazgeçmek = küçük intihar etmek.
"Yaşayarak intihar ediyorsak, her yeni güne uyanmakla bir başkasının hayatını çalıyoruz demektir."
Bir nevi intiharı (ölümü), yaşam içinde intihal ediyoruz..