Normal bir insan için başkalarıyla konuşmak ve kendisini ifade etmek için bir dürtüyken, benim için ters bir dürtü oluşturuyor -eğer bu kelime dil açısından mümkünse.Kendi başımayken tüm zekice açıklamaları düşünebiliyorum, kimsenin söyleyemediği cümleleri söyleyebiliyorum ve zekice sosyallik parıldamaları aklıma gelebiliyor.Ama etten kemikten biriyle olunca, tüm bunlar kayboluyor.Zekâmı kaybediyorum, artık konuşamıyorum ve yarım saat sonra yoruluyorum.Evet, insanlarla konuşmak bende uyku hissi uyandırıyor.