Çaresizlik ve tehlike anları vardır ki, o zaman çırpınmaya haykırmaya gelmez. Batar insan ve boğulur. Marifet onları geçirmektir. Sonrası gittikçe kolaylaşır. Kadere teslim olmak lazımdır o anlardı. Menfi, miskin, aciz bir tevekkül değildir bu. Anlıyor musun? İsyanın tekniğidir. Yani sabırdır. Müspet, enerjik, hedefli, iyimser bir sabır. Dikkat et bu sözüme. Bu dünyada ölümden başka hemen her şeyin bir çaresi vardır.
Her türlüsüne her yerde rastlamaya alıştığımız “hormonlar” kelimelerimize de mi bulaştı ki, kelimelerimiz büyürken anlamları/ağırlıkları yok olup gidiyor?Söze sahip olmayanların söz sahibi olma hırsı mı değersizleştirdi kelimeleri? Ne olmuştu da açılmıştı kelime ile anlamın arası?