yasin Gökmen Öztürk
@yasingkmn
Reklam
Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden?
Bilmem, bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?
Pervane olan kendini gizler mi hiç alevden;
Sen istedin, ondan bu gönül zorla tutuştu...
Gün senden ışık alsa da bir renge bürünse;
Ay secde edip çehrene yerlerde sürünse;
Herşey silinip kayboluyorken nazarımdan
Yalnız o yeşil gözlerinin nûru görünse...
Sayfa 76
Kendimi öldürmek istemiyorum. Ben sadece kendimi öldürmek istiyen kısmımı öldürmek istiyorum...
Yoruldum artık kendimi anlatamamaktan kendimi bulamamaktan... Onu seviyormuyum yoksa saplantımı yaptım bilemiyorum hiçbirşey için hevesim kalmadı sadece okuyor yazıyor ve oturuyorum. Yazmaya başladığım şiirleri asla göremeyecek ve bilmeyecek olması canımı yakıyor ama bir yandan da mutluluk veriyor zira benim bu mahvolmuş halimi görmeyecek olması mutluluk kaynağım. Arkadaşlarım ailem ve sevdiklerim beni mutlu sanıyor lakin ben asla onsuz mutlu olamıyorum bunu bilmiyorlar. Hayatta gerçekten kokusunu özlediğim iki kişi var birisi o ama bu onu bilmiyor sarılmayı öpmeyi özlediğimi bilmiyor ve bilemeyecek durumum vahim...
"Yoksa yoldan geçerken ırmağa düşen birinin boğulmasını seyredecek yerde, onu kurtarmak için ben boğulursam daha mutlu olacağıma beni inandırmak istiyen Bentham'ı sevindirmek için mi ahlâklı olmalıyım?
"Yoksa böyle bir eğitim aldığım için mi? Ahlaklı bana annem öğrettiği için mi? Ama o zaman, çok iyi ama çok cahil olan annem -hepimizin anneleri- sırf bit yığın aptallık öğretti diye, İsa ya da Meryem tablosu önündr diz çökmem, krala ya da hükümdara saygı göstermem, bir alçak olduğunu bildiğim yargıcın önünde eğilmem de gerekmeyecek mi?
Reklam