Angela Nanetti

Angela Nanetti

Yazar
8.5/10
32 Kişi
·
76
Okunma
·
6
Beğeni
·
1.233
Gösterim
Adı:
Angela Nanetti
Unvan:
İtalyan Yazar
Doğum:
İtalya, 1942
1942’de İtalya’nın kuzeyinde, Bolonya’ya bağlı Budrio’da doğan Angela Nanetti, Bolonya Üniversitesi Ortaçağ Tarihi Bölümü’nü bitirdi, İtalyanca öğretmenliği yaptı. 1995’te öğretmenliği bırakıp kendini yazmaya adayan Nanetti, 2003’te Il Mondo dell’infanzia (Çocukluk Dünyası) adlı kitabıyla Hans Christian Andersen Ödülü’nü kazandı. Le memorie di Adalberto (Adalberto’nun Anıları), Cambio di stagione (Mevsim Değişikliği) ve Angeli (Melekler), özellikle çocuk ve gençlik kitaplarıyla tanınan yazarın çeşitli dillere çevrilmiş eserlerinden bazıları. Yaklaşık yirmi dile çevrilen ve Günışığı Kitaplığı tarafından yayımlanan Dedem Bir Kiraz Ağacı (Mio nonno era un ciliegio, 1998) adlı çocuk romanı, 2002 Alman Gençlik Edebiyatı Ödülü’ne aday gösterildi, 2006 Chronos Ödülü’nü kazandı. Son kitabı La compagnia della pioggia (Yağmur Topluluğu, 2009) olan yazar, İtalya’nın Adriyatik kıyısında, Pescara’da yaşıyor. -
... lekeleri çıkmadı; ben de onu bir daha giyemedim. Önceleri buna çok üzülmüştüm, ama şimdi o lekeli kostümü, tutkunu olduğum Ferrari ya da Toyota marka oyuncak arabalara bile değişmem; çünkü o, dedemden kalan son mutlu anı.
Kendini iyi hissetmiyor musun dede? diye sordum.
Çok iyiyim, ama buramda bir diken var, diye cevap verdi;kalbini işaret ediyordu.
... her sabah olduğu gibi, bisküvileri de fincanda kayık gibi yüzdürüyordum. En sevdiğim oyunlardan biriydi. Bisküviler sert olduğu için bir süre yüzeyde kalıyorlardı. Onları birer birer yüzdürüyor, kaşığımla biraz ittirip, batmaya başladıklarında da, hop, hemen ağzıma atıyordum.
İsminde büyük bir anlam taşıyan bu güzel kitap, bir çocuk için ve bence bir yetişkin için de okunabilecek en güzel kitaplardan biri. Kendi dünyasını, başka zihinlerle genişletmek isteyen, kendini keşfe çıkan bir okurun incelemesi.

Tonino (Antonio'cuk) beni aldı, özlemimin her gün kat be kat arttığı çocukluğuma götürdü. Birkaç saat çocuk oldum ben. Saçımda şeker figürlü tokalarım, ayağımda bez ayakkabılarım, ceplerine bir sürü çekirdek doldurabildiğim kapüşonlularımın olduğu günlere döndüm. Henüz bardağın boş tarafının tozlu olmadığı, oradan bakınca da pırıl pırıl karşıyı gördüğüm, dolu tarafına bakınca rengarenk balıkları yüzdürdüğüm, bazen bir yunusun sırtına atılıp benim de yüzdüğüm o güzel günler. Hatta bazen bir bardağın olmadığı, suyu içip bardağı attığımız günler...

Kitapta bir çocuğun ailesi ve dedeler, anneanne ve babaannenin olduğu birçok olay çocuk gözüyle anlatılmış ve o kadar başarılı anlatılmış ki kitabı bir çocuğun yazdığını düşünmek imkansız değil.

Annesinin babası olan dedesi, benim dedemle o kadar benzer ki şu an dahi gözlerim doluyor, boğazım düğümleniyor. Benim kel dedem, tonton dedelerden değildir. Hiçbir zaman da olmadı. Her gün sinek kaydı traşını olur, Ayhan Işık tarzı bıyıklarını düzeltir, erkenden hayata atılır ve bol bol bal yer. :) Bal onun için bir yaşam tarzı. :) Tonino'nun dedesi Ottaviano (Ottavyano) da kırsalda bostanında, evinde kümesiyle ahırıyla doğal hayatın içinde eşi Teodalinda ile çok hoş bir hayat yaşamaktadır. Arada Tonino torununun hayatına öyle güzel dokunuşlar yapar ki, şu an dahi hıçkıra hıçkıra ağlayabilirim. Bir kalbe dokunmak, inanın bana hiç zor değil. Sadece deneyin.. Tonino'ya kiraz ağacına tırmanmayı öğretirken, dedemlerin artık yerinde yeller esen evinin bahçesindeki kayısı ağacını anmak isterim. Orada bazen haftalarca kalırdım ve o ağaca tırmanır, saatlerce otururdum. O ağaçta kitap okuduğumu dahi hatırlıyorum. Dedem işten gelirdi elinde mutlaka gofretler olurdu. Yemek yedikten sonra dondurma yemeye götürürdü. Gece gündüz fırsat bulduğu her an parka götürürdü. Hala benim hayatımı kolaylaştırmak için yaşayan fedakar bir adam dedem. Allah uzun ve dinç nice seneler versin.

Kitap, çocuk dünyasını, büyüklere saçma gelmeden önce sadece basit bir nezaketle dinlemek ve onları birkaç küçük soruyla anlamayı öğretiyor. Küçük Tonino bazen annesinin sinirlerinden bir tokatla nasibini alsa da dedeciği ve Teodalinda anneannesi ile oldukça renkli günler yaşamış. Teodalinda ile ilgili bir altı çizili kısım vardı: ''O zamanlar daha gençmiş ve benim anımsadığım gibi şişman değilmiş; ama onun bir kolu, babaannemin iki kolu kadardı. Göğüslerine gelince! Anneannem beni kucağına aldığında, o iki kocaman yumuşak, kuştüyü yastığa gömülüp hep uyumak istediğimi anımsıyorum.'' Çok sevimli değil mi? :)

Birkaç senede anneannesi ve dedesi, bu akıllı çocuğun hayatına öyle şeyler kattı ki, hepimizin onlardan öğreneceği çok şey var.. Kiraz ağacına gelince, ben gözlerimle çok suladım ama yeşermesi için daha çok göz gerek.

Yahu ben daha fazla yazamayacağım, çünkü kendimi tutamıyorum. Bu kitap çok hüzünlü, çok yol gösterici ve çok değerli. Çocuklarınıza okumanız ve okutmanız açısından gönül rahatlığıyla tercih edebilirsiniz.
Tonino köyde yaşayan dedesine ninesine düşkün bir çocuktur onların köydeki sevgi dolu yaşamı'nı anlatan harika bir roman İtalyan edebiyatının güçlü yazarlarından hans christian andersen ödülü olan angela nanetti çok güzel çocuk diliyle yazmış bence herkes bu romanı alıp okumalı.
Bu kitabı 9 - 10 yaşlarımın okumaya aç vakitlerinden hatırlıyorum. Daha zamanı var, demişti öğretmen olan yengem. Seneler sonra e-pub versiyonu üzerinden bir çırpıda okudum. Güldüm, ağladım, sevdim, çok sevdim.
Bir söz okumuştum. "Yeşerdi içimde bir kiraz ağacı. Ondan reçel yapar mısın anne?" diye, bir söz. Araştırmam sonucu sözün bu kitapta yazılı olduğunu bulmuştum. Sonra kesinlikle okumalıyım dedim. Kitap baskısı bulamadım mı yoksa başka bir şey mi oldu bilmiyorum ama okuyamadım. Bugün sabaha karşı okudum ve şu an bitirdim. Biraz aksilik oldu geç bitti ama sizi müthiş bir kitap ile tanıştırmaya geldim.

İsminden anlaşılacağı üzere bir çocuk kitabı. Lâkin hemen belirteyim. Söylediğim söz bu kitapta yer almıyormuş.. Kitabımız 2002 ve 2006 yıllarında ödül almış. Dilerseniz artık konuya giriş yapıp incelemeye başlayım.

Kitabımızın bana göre iki kahramanı var. Birisi 4 yaşındaki Antonietta, diğeri ise Antonietta'nin annesinin babası olan dedesi Ottaviano.

Antonietta 4 yaşında, biraz inatçı ve anneannesi ile Ottaviano dedesini, babaannesi ve dedesinden daha çok seviyor. Öyle ki bütün gününü anneannesigilde geçirse ses etmez lâkin diğer dedesi okula dahi götürecek olsa homurdanan birisi. Anneannesi (Linda) ve dedesi Ottaviano'nun, Alfonsina isminde bir kazları ve Felice adında bir kiraz ağaçları var. Ottaviano dede, bu ağacı Antonietta'nın annesi Felicitâ doğduğu zaman dikmiş. Bir süre sonra Linda nine rahatsızlanıp ölünce, Ottaviano dedenin varı yoğu Alfonsina (kaz) olur. Antonietta, Alfonsina'nın, Linda ninesi olduğunu düşünmeye başlar. Öyle ki dedesi Ottaviano onu yanından hiç ayırmaz. Şehire gelirken bile yanında getirir. Ama Alfonsina öyle zeki bir kaz kiii...

Bir süre sonra Ottaviano dede, belediyenin yol çalışması yüzünden arazisini istediğini bildiren bir kağıt alır. Öylesine sinirlenir ki.. Bunu şu sözler ile ifade eder: "Göğsüme bir diken batıyor." Bu durumu öğrenen Felicitâ, babasının bu durumu fazla taktığını düşünür. Lâkin Ottaviano dede, bunu tınmaz. Hatta bir gün sırf Felice (Kiraz Ağacı) yeni açtığı pembe çiçeklerinin dökülmemesi için geceden sabaha kadar bir ateş yakar Felice'in altında ve Alfonsina (kaz) ile bekler. Ertesi gün hastanelik olur ve ağır bronşit olduğu söylenir. Daha sonra iyice deliren Ottaviano dede, akıl hastanesine kapatılır. Şüphesiz bundan en çok Antonietta etkilenir.

Ottaviano dede öldükten sonra, Antonietta ve annesi Felicitâ, köydeki eve taşınırlar. Zaten Antonietta'nın anne ve babasının arası açıktır. Bir sabah kahvaltı ederlerken greyderlerin Felice'yi sökmeye yeltendiklerini gören Antonietta deliye döner ve ağacı kestirmemek için ağaca tırmanır bütün gece en üst dalında oturur. Kimse onu indiremez. Belediye başkanı vs gelir ve kiraz ağacının kesilmemesini bir yazılı anlaşma ile alan Antonietta ağaçtan iner. Bu olaydan sonra annesi ve babasının arası düzelen Antonietta, nihayet mutlu olmaya başlamıştır. Artık köy hayatı yaşamaya başlarlar..
Bu kısa özet ardından gelelim imcelememe.
4 yaşındaki bir çocuğun, çok sevdiği insanlardan birisi ile vedalaşması beni derinden etkiledi. Öyle ki bazen oturup Antonietta ile beraber ağladım. Sizi her daim koruyan, görmezden gelmeyen, sizinle çocuk olan, ağaçlara tırmanan, palyaço tarzı kılıklara giren bir insanı kaybetmek heleki 4-6 yaş aralığında.. Ne kadar acıdır, bilirsiniz.. Ama Antonietta bunun üstesinden geliyor. Çünkü anneannesinin kaza, dedesinin ise kiraz ağacına dönüştüğünü ve onunla arada konuştuklarını düşünüyor. Bir çocuk nasıl bir taraftan bu kadar hırçın, inatçı olurken bir taraftan o kadar kırılgan ve uysal olabiliyor, anlamış değilim inanın..

Bu kitaptan şunu öğrendim ki; sevdiğiniz şeyler uğruna, canınıza bile sebep olacak şekilde savaşmazsanız, onları mutlaka kaybedersiniz.

Okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum ve keyifli okumalar diliyorum..
Barış Abimizin Arkadaşım Eşek şarkısı kadar sıcak bir kitabı tam da ellerimde tutmuş küçük Tornino'nun hayatına  bir anda dahil olmuştum. Öylesine samimi bir kitaptı bu şirin kapaklı kitap. Şehirde yaşayan bir ailenin küçük çocuğunun köydeki dedesinin ve anneannesinin doğayla iç içe ve eğlenceli hayatına dahil oluşu ve dedesiyle yaşanan olaylara çocukça bakışı sizi sizden alır. Küçük Tornino o kadar mutludur ki köydeki çiftlikte dedesinin, Tornino'nun annesi doğduğunda diktiği kiraz ağacının dallarında yaşamak ister. Ağaca bitkiye kazlara ve olaylara o kadar güzel anlamlar yüklerler ki bu onların hayatını bambaşka bir yöne çevirir. 


Dili akıcı ve anlaşılır olması her yaştan okura hitap ediyor. Gerçekten de en az Küçük Prens ve Şeker Portakalı kadar kaliteli ve etkileyici bir kitap. En kısa zamanda okuyup kendinizi özlediğiniz ve aradığınız o mutlu köy hayatının içinde bulmanız dileğiyle.. :) 
Bu kitabı okurken güldüm üzüldüm kısacası birçok duygu yaşadım ama çok güzel bir kitaptı ve en önemlisi eğlenceli bir kitaptı kitapta bir çocuğun dedesi ve kiraz ağacı arasındaki macera anlatılıyor
Guzel, simsicak hikayesi olan cocuk kitaplarindan birisi " Dedem Bir Kiraz Agaci" cocuklarina sevgiyi en derin sekliyle ogretmek isteyen ailelere kitapliklarinda yer vermelerini oneririm.
Bu kitabı çoook sevdim ve beğendim. Bu kitapta toninonun ne yaşadığı anlatılır. Bu kitabı okurken çok duygulanma bilirsiniz.Bu kitabı öneririm.

Yazarın biyografisi

Adı:
Angela Nanetti
Unvan:
İtalyan Yazar
Doğum:
İtalya, 1942
1942’de İtalya’nın kuzeyinde, Bolonya’ya bağlı Budrio’da doğan Angela Nanetti, Bolonya Üniversitesi Ortaçağ Tarihi Bölümü’nü bitirdi, İtalyanca öğretmenliği yaptı. 1995’te öğretmenliği bırakıp kendini yazmaya adayan Nanetti, 2003’te Il Mondo dell’infanzia (Çocukluk Dünyası) adlı kitabıyla Hans Christian Andersen Ödülü’nü kazandı. Le memorie di Adalberto (Adalberto’nun Anıları), Cambio di stagione (Mevsim Değişikliği) ve Angeli (Melekler), özellikle çocuk ve gençlik kitaplarıyla tanınan yazarın çeşitli dillere çevrilmiş eserlerinden bazıları. Yaklaşık yirmi dile çevrilen ve Günışığı Kitaplığı tarafından yayımlanan Dedem Bir Kiraz Ağacı (Mio nonno era un ciliegio, 1998) adlı çocuk romanı, 2002 Alman Gençlik Edebiyatı Ödülü’ne aday gösterildi, 2006 Chronos Ödülü’nü kazandı. Son kitabı La compagnia della pioggia (Yağmur Topluluğu, 2009) olan yazar, İtalya’nın Adriyatik kıyısında, Pescara’da yaşıyor. -

Yazar istatistikleri

  • 6 okur beğendi.
  • 76 okur okudu.
  • 1 okur okuyor.
  • 55 okur okuyacak.