Marinella cennet gibi ve bu büyüyü bozan biz olmayacağız. Borges bunu, mutluluk gibi güzelliğin de sıradan olduğunu ve önümüze serilmediği tek bir günün bile geçmediğini çoktan görmüştü. Görmek için gözlerimizi açmamız yeterli.
"Her zaman bir gülün unutulup gitmemesini istemişimdir." demişti üstat bir keresinde, bir insanın ölümsüzlüğünün tüm insanların kurtuluşunda olduğu şeklindeki eski fikrinden yola çıkarak.
Sonunda bir gün şöyle diyebilmişti: "Üstat, bana çok pahalıya mal oldu ama artık sizden gerçekten kurtulacağım, sonunda Borges'ten kurtulacağım." Borges ise hüzünle başını sallayıp karşılık verdi: "Ne şanslısınız, ben henüz bunu başaramadım."
Burada, Agrigento'da yazarın, ve belki de şehrin, acının yüzüne sahte bir gülümseme yerleştirmeye kararlı olduğunu hissediyorum: Ölümün yüzüne bıyık çizmeye benzer bir şey.