Ayşe Berktay

Ayşe Berktay

Çevirmen
8.4/10
3.167 Kişi
·
12.067
Okunma
·
1
Beğeni
·
464
Gösterim
Yazara henüz alıntı eklenmedi.
55 syf.
·9/10
Kişisel gelişim kitaplarını eleştirdiğimde beni çarmıha gerip domateslemek isteyenlere sesleniyorum, bırakın elinizdekini de Ermişin okyanusundan susuzluğunuzu gidermeye gelin, hem hepimize yetecek kadar var meraklanmayın.

Bu kitap hakkında hali hazırda çok güzel incelemeler yazılmış, birçok farklı açıdan yaklaşılmış. Benim vurguladığım nokta ise bir dostunuza veda ederken ayak üstü yapılan sohbetin doyuruculuğu ve verdiği hazzın üstünlüğü olsun. Çünkü Ermiş tam da bu tarzda yazılmış.
Tam da ihtiyacımız olan noktaları hep tam onikiden vurmuş. Kitaptaki didaktik aforizmalar mükemmel ama daha da mükemmel olan kitabın üslubu sanırım. Sabahattin Ali okumalarından sonra güzel üslup hastalığı bana da bulaştığından bu konudaki arayışımı şu kısacık kitapla doyurmak şaşırtıcıydı. Bazı cümleleri aynı hazzı alabilmek için tekrar tekrar okudum diyebilirim.
Sohbet tarzında ve samimi üslupla yazıldığından kitabın içindeki dünyaya hemencecik adım atmış buldum kendimi. Bu yüzden Ermiş'e ; "Gel boşver gemiyi, bi' çay içelim dertleşelim seninle" diyesim geldi.
Acının da hayatın bir parçası olduğunu bir türlü kabullenemiyoruz, Ermiş kabullen diyor, diğer türlü diyalektik anlayış gereği zevki de algılayamazsın diyor. Ama diyorum keşke hayatın kanunları böyle olmasaydı, ne olurdu ki kötülüğün olmadığı, insanların ve bilhassa hayvanların birbirini vahşice yemediği bir dünya olsa ? Diyorum da kalıyorum. İyisi mi bunları pek fazla düşünmemek.
Ben sonunda erdim galiba, siz de ermek istiyorsanız, açık adres elinizde. Keyifli okumalar :)
55 syf.
·8 günde·10/10
Sayfa sayısı ile etkisi ters orantılı bir kitap Ermiş. Kitaplığımın en ince kitabı olan bu kitabın, Halil Cibran’ın ustalık eseri olması şaşılacak birşey değil. Yazarın kalemi o kadar anlaşılırki hiç lafları sokak aralarında dolaştırmadan direk caddeye çıkartmış. Yağ gibi akıp gidiyor. Herkesin kendine ait birşeyler bulabileceği nadide eserlerden biri. Eminim altını bolca çizeceğiniz bir okuma olacak. Ayrıca Ermişin Bahçesi Halil Cibran'ın Ermiş kitabının devamı niteliğindedir.

Yazar hakkında detaylı bilgi almak için bloguma beklerim. https://1yazar1kitap.blogspot.com/...cibran-ve-ermis.html
55 syf.
·1 günde·Beğendi·10/10
Gelirleriyle çocuklara kitap hediye edeceğim YouTube kanalımda Ermiş kitabını yorumladım : https://www.youtube.com/watch?v=cPXA_OoAFXY

Halil Cibran'la tanışma kitabım. Kitap 54 sayfa ve kendisinden daha uzun bir inceleme yazısını hak eden bir kitap diye düşünüyorum. Her cümlesinden başka bir kitap çıkabilecek nitelikte öncelikle. Okurken bir ara düşündüm beğendiğim yerlerin altını çok fazla oldukları için artık çizmesem mi acaba diye.

Ermiş'in her konuya dair bir fikri var, aşka dair, ölüme dair, dine dair, dostluğa dair... Onlarca konuda sayısız düşüncesi var. Hayatın parçalarını anlamlandıran ve onların değerli olmalarını sağlayan birisi. Dertli günlerimizin, eksik gecelerimizin, hüzünlü olduğumuz günlerin olması gerektiğini, insan olmanın erdeminin bunlar olduğunu hatırlatan bir insana başrollük yapan bir kitap. Sevinçle dolabilmek için acıyı tanımak zorunda olduğumuzu, yüreğimizin de mevsimlere sahip olduğunu, kendimizi ve ruhumuzu özgürlük hedefinde sınırlandırmamamız gerektiğiyle Zorba adlı karaktere atıfta bulunan, anca yalnızlıklarımız taştığı zaman konuştuğumuzu soluğun gelgitleri gibi gelmesi arzulanan bir adam tarafından hatırlatan kitap.

Ruhsal devinimler, harika betimlemeler... Her anlattığı konuyu hayatın içinde bir yere oturtuyor, eksik bırakmıyor sizi. O kadar ki kitap bittiğinde "Daha karpuz keseceğdik ermiş." diyesiniz geliyor, bir çay ısmarlayasınız geliyor. Her toplumun ihtiyacı olduğu türden, mantık ve duygu dengesini muhteşem bir şekilde oturtabilmiş bir insan.

Kitabı İş Bankası Kültür Yayınları'ndan çıkmış versiyonunda okudum, çevirisi çok iyiydi. Kırmızı Yayınları'ndan çıkan, her konu içerisinde bahsedilen betimlemelerin resimleştirildiği ciltli bir versiyonu daha var, o da edinmeye değerdir mutlaka.
55 syf.
·1 günde·Beğendi·10/10
"Yazılanı silecek olan sadece alın terinizdir."
Ermiş'i okurken herkes kendisinden bir şeyler bulacaktır elbette. Bu cümle de Ermiş'ten bana kalan olsun.

Uzun zamandır okumayı planlayıp nihayet sıranın gelmesiyle bir çırpıda bitirdiğim, bir kez daha baştan okuyarak birçok cümlenin altını çizdiğim harika bir eserdi..
Daha erken okumayı isterdim tabi ki. Ancak bu denli ders verici cümlelerin bir zamanı ve yaşının olmadığı da bir gerçek.

Aşk, evlilik, özgürlük, suç ve ceza, zaman, arkadaşlık, sevinç ve bunun gibi hayatımız boyunca üstüne düşündüğümüz, sorguladığımız, sorgulandığımız, seçimler yaptığımız, yapmak zorunda olduğumuz her konuda öğütler bulmak mümkündü eserde.

Konusu ise şöyle; on iki sene Orphalese şehrinde kalan El Mustafa, evine gidecekken Orphalese halkı tarafından durdurulur ve halk ile arasında yirmi altı başlıkta toplanan konuşmalar geçer.

Halil Cibran'ın El Mustafa çizimi de çok dikkatimi çekti. Hatta İş Bankası Kültür Yayınları Modern Klasikler Dizisi'nde kapak fotoğrafının yine kendisi tarafından çizdiği annesi Kamile Cibran olduğunu öğrendim..
Kitabı bitirince Ermiş'in kim olduğuna dair bir araştırma yapma gereksinimi duydum. Ancak ulaşabildiğim tek şey yazarın "Göğsümün bir tarafında İsa, diğer tarafında Muhammed oturur." sözü oldu. Bu cümle ile bir nebze de olsa aydınlanmış oldum..

Keşke daha uzun olsaydı, daha çok okusaydık dedim bitirince.. Her cümlenin altını çizerken buldum kendimi. Sanırım daha önce hiç bu kadar cümlenin altını çizmemiş, böyle ders verici cümleler okumamıştım..
Kısa ancak dolu dolu, anlamlı, öğütleri ile ufkunuzu genişletecek cümlelerle dolu bir kitap var elinizde ve her anlamda özenerek, önem vererek okunmayı hak ediyor..
55 syf.
·1 günde·Beğendi·Puan vermedi
Yazar hakkında

Halil Cibran (1883-1931):

Lübnan asıllı Amerikalı felsefe ve roman yazarı. Mistik şair ve ressam olan Halil Cibran, ilköğretimini Lübnan'ın başkenti Beyrut'ta tamamladıktan sonra ailesiyle birlikte Lübnan'dan Boston'a göç etti. 1898'de Lübnan'a dönerek Maruni Kilisesi'ne bağlı Me'hadü'l- Hikme'ye girdi ve burada üst düzey bir şekilde Arapça öğrendi. 1903'te Boston'a dönüşünde bir Arap göçmen gazetesi olan El- Muhacir'de deneme türündeki ilk edebi ürünlerini yayımladı. 1931 yılında Amerika'da hayatını kaybetmesine rağmen vasiyeti üzerine Lübnan'a götürülerek gömüldü.


Halil Cibran, göçmen olarak Amerika'ya gittiği için eserlerinde genellikle 'yurt özlem' ağır basmaktadır. Bunların yanı sıra doğa, ölüm ve aşk üzerine de eklemeler yapmıştır.

Kitap son derece yalın bir şekilde aktarılmış. Yabancı kelimelerden, süslü anlatımdan ve karmaşık sözcükler uyandıran birçok eklemelerden uzak durulmuş.

Yazara ait okuduğum ilk kitap. Bu yüzden inceleme de karşılaştırma yapacağım.

Nietzsche'nin 'Böyle Buyurdu Zerdüşt' kitabını okuyanlar bu kitabı okurken direk benzetme yapacaktır. Zerdüş'te inzivaya çekilir, hayvanlarıyla konuşurdur. Bilgelik, İyi insan, İffet gibi... soru yöneltilir ve açıklama yapılırdı.

Nitekim, kitapta, Aşka Dair, Evliliğe Dair, Çocuklara Dair, Vermeye Dair, Yemeye ve İçmeye Dair Çalışmaya Dair, Sevinç ve Kedere Dair, Evlere Dair, Giysilere Dair, Almaya ve Satmaya Dair, Suç ve Cezaya Dair, Yasalara Dair, Özgürlüğe Dair, Akıl ve Tutkuya Dair, Acıya Dair, Kendini Bİlmeyene Dair, Öğretmeye Dair, Dostluğa Dair, Konuşmaya Dair, Zamana Dair, İyiye ve Kötüye Dair, Duaya Dair, Hazza Dair, Güzelliğe Dair, Dine Dair, Ölüme Dair...

Konular ele alınmış ve sorulan sorulara açıklık getirişmiştir. Zerdüşt kitabından ayıran özellik ise yukarıda da belirttiğim gibi karmaşık sözcüklerden ve yalın anlatımdan kaçınmasıydı. Yer yer betimlemelere de yer vermiş ve daha iyi idrak etmemize sebep olmuştur. Bu tür kitaplar kişisel gelişim ve öğreticilik bakımından idealdir. Kısa sayfaları ve öz verili açıklamaları hep okuyucuyu sıkmaktan alı koyuyor, hem de okuru kendi dünyasına çekebiliyor. Böyle Buyurdu Zerdüşt kitabından farklı olmasının bir diğer önemli nedeni de, günümüz yani güncel konuları ele alması. Okuyucuların yabancı olmadığı konular ve terimlere yönelmesi. İlginin artmasına neden olmuştur.

Keyifli okumalar.
55 syf.
·2 günde·9/10
Bulutların üzerinde gezdiren kitap…
Daha güzel bir tanım olabilir mi bilmiyorum… Öyle güzeldi ki, hiç bitmesin istedim ilk defa…
Elimden tuttu ve şefkatle okşadı saçlarımı… Ders verdi, yol gösterdi, yolumu aydınlattı ışığıyla. Sevgiyle gösterdi iyiyi ve kötüyü… Kötüye karşı bile öfkeli değil, umutla baktı, sadece ışığını kaybetmiş birine bakar gibi..


Kalbime özgürlüğü yerleştirdi uçarı olmadan, ruhumun derinlerine indirdi beni soluğumun basamaklarından... İçimdeki güneşi tutturdu bana elim yanmadan. Rüzgarlarıma kapıldım üzerime hüzün hırkasını almadan… Yağmurlar yağdı, ıslandım; kar taneleri parmak uçlarım oldu, kalbimin güneşi bulutlara saklanmadan…


Sevdiğim kim varsa gülümseyerek baktı bu yolculukta. En sevdiklerimin elleri avuçlarımdaydı, kokuları burnumda… Sevgiyle yürüdük buluttan yolları, aşılmaz dağları bir gülüşümüzle geçtik. Saçlarımızı bıraktık rüzgara sevgiyle taradı, gözlerimiz bir bütün oldu ılık denizle…
Tüm doğa huzurla doldu yüreğimizde. Her yürek bir doğaydı keşfedildiğinde…
Nehirler aktı yüreklerimizden denize.. Deniz mavisiyle kucakladı, daha önce neredeydin, diye..

Bilgiye ve sonsuzluğuna susadı zihinlerimiz.. Hiç doymayacağını bile bile…
Cahillik yanına alıp da kötülüğü terk etti güzel dünyamızda.. Tüm çirkinlikler yerin dibine girdi bir daha çıkmamak üzere…

Ermiş, bir kılavuz benim gözümde. Hayata bakış açınızı değiştirecek, içinizi huzurla doldurup sizi şefkatle sevecek bir kitap.. Sadece bir kitap değil aslında, gerçek bir dost Ermiş… Benim de kitaplığımda gururla ve mutlulukla muhafaza edip, muhabbetle okuyacağım bir kitap olarak sürdürecek varlığını…

Okunması, okutulması, tekrar tekrar açıp bakılası bir kitap… Altını çizmediğiniz satır, yüzünüzde tebessüm ile yansımayacak tek kelime yok bu eserin içinde…

Mutlaka okuyun ve üşümüş ellerinizi ona uzatın…

Hepinize huzur dolu bir akşam diliyorum..
Kitapla kalın...

Ve sözü Evgeny Grinko’ya bırakıyorum….
https://youtu.be/iwrBon3019Y
103 syf.
·1 günde·9/10
Ermiş, Halil Cibran’ın kaleminden ilk defa 1923 yılında yayımlanmış bir eseridir. Kitabın içeriği karma şiir denemeleri ve bu denemelerin aralarına serpiştirilmiş soyut-figür türü resimlerden oluşmaktadır. Ben Alkım Yayınları’ndan Ayşe Berktay’ın çevirisi ile okudum ve çevirisini beğendiğimi söyleyebilirim. Bu tarz anlam yükü fazla ve bir o kadar da derin olan kitapların çevirilerinin ne kadar zor olduğunu ve bunun altından her çeviri sahibinin kolaylıkla kalkamayacağını biliyorum. Nasıl ki bir Shakespeare’in kitabındaki o şiirsel havayı teneffüs edebilmek için en kaliteli çeviri aranıyorsa, bu kitap içinde aynı çaba ve özen gösterilmelidir diye düşünüyorum.

Ermiş, kitabın ana karakteri olan El Mustafa'nın 12 yıl ikamet ettiği şehirden ayrılırken (ayrılış ki ne ayrılış deniz, gemi ve onu sevenlerin bir arada olduğu bir yer. Bir vedam olacaksa eğer tam da bu şekilde olmasını isterim. Uçsuz bucaksız bir deniz, halden anlamaz bir gemi ve birkaç dost. Deniz gibi uçsuz bucaksız olduğunu düşündüğüm hayat, kimleri ve neleri geride bırakacağını dahi düşünmeyecek olan gemi gibi ölüm ve gerçekten sayıları bir hayli az olan sevdiklerim. Bir çıkmazın vedasıdır naçizane arzuladığım.) şehir ahalisi tarafından durdurulması ve sonrasında farklı meslek gruplarından bazı bireylerin insanlık ve hayata dair sorularına verdiği cevapları konu edinen bir eserdir.

Kimi insan veda eder gider çünkü vakti gelmiştir onun için bulunduğu yerde ve bireylerden alacağı-vereceği yeni bir şey yoktur gider. Mustafa gibi… Kimi insan da zihnindeki sorulara yanıt aramak için gider. İşte bu yolculukta Halil Cibran’ın bu eseri bireyin kendine ve dış dünyaya yaptığı yolculukta ona rehberlik edecek pusula niteliğinde bir kitaptır. Kitapta bahsi geçen cümlelerin çoğu düşündürücü, her kesimden insana hitap edecek nitelikte ve kalitede inancı fark etmeksizin.

Bana göre Ermiş, rotasını arayan her okurun okuması gereken bir kitap. Yazımın başında dediğim gibi çeviriye dikkat edilmesi şart öyle ki yapacağım şu alıntı farklı bir cümle yapısında çevrilseydi aynı etkiyi bırakır mıydı biz okurlarda!
“Hep de böyledir, sevgi kendi derinliğini bilmez ayrılık vakti gelip çatana kadar.”

Herkese keyifli okumalar dilerim.
248 syf.
·2 günde·Beğendi·8/10
Hayvanların doğaya ve insanlığa olan hizmetini kimse inkâr edemez. Özellikle evcil ve ehlileştirilmiş olanlar binlerce yıldır tek amaçlarının “hizmet” olduğu bu dünyada karın tokluğuna sayısız insanın yapmayı başaramayacağı şekilde çalıştırılıyorlar. Biz insan olarak ise hizmet ve eziyet kavramını karıştırıyor, hayvanları zulümle idare etmeye çalışıyoruz. Aksi olsaydı bir çobanda sopaya, bir arabacı da kamçıya ne gerek vardı.

Kitap 18. yüzyılda İngiltere’de doğan, genellikle eğitimini evde alan ve bir rahatsızlık sonucu yatağa mahkûm yaşayan Anna Sewell’in tek, dünyaca ünlü romanıdır. İyi bir gözlem ve yufka bir vicdanın sahibi olan Anna kendisinin de bir at sahibi olduğu, çevresinde gördüğü hayvan zulmü için kaleme aldığı bu eserini annesine ithaf etmiştir.

“Hayvanlara dilsiz diyoruz, doğru dilsizler, neler hissettiklerini söyleyemiyorlar; fakat konuşmamaları daha az acı çektikleri anlamına gelmiyor.” (Alıntı)

Roman konusu Siyah İnci isminde bir atın; taylığından başlayıp ölümüne kadar geçen sürenin kendi ağzından anlatılmış, kimi zaman duygulandırıp gözleri nemlendiren, bazı cümle ve paragraflarda bizleri cesaretlendiren, en önemlisi de dilsizde olsalar bir canlarının olduğunu ve acı çektiklerini bilmemizi sağlayan hikâyeler bütünüdür.

Çevirisi gayet yerinde ve küçük dostlarımızın dahi okuyabileceği, hatta kitapla beraber hayvan sevgilerinin pekişeceğini düşünmekteyim. Dört bölümden oluşmaktadır ve gayet sade akıcı bir dil ile okuru sıkmayacak şekilde yazılmıştır.

“Son verme imkânımız olan bir zulmü veya yanlışı görüp de bir şey yapmazsak, suça ortak oluruz.” (Alıntı)

Hayvana eziyet, eziyet edilene zulüm olmaktan ziyade kişinin kişiliğini de öldüren bir eylemdir. Kendisine dokunmayana asla bir zararı olmayan ve kimseyi dahi rahatsız etmeyen sayısız hayvanın, ne tür zulümlere maruz kaldığını bilmekteyiz. Sadece fiziki şiddetle kalmayıp, ürkütmek ve korkutmak amacıyla cesaretlerinin kırılması, her şeyden korkar hale gelmeleri de şiddetin başka bir halidir. Hele ki onlara karşı cinsleriymiş gibi tecavüz ve taciz edenleri anmak dahi istememekteyim. Unutmayınız ki iki ayak üzerinde duran, vicdan ve diğer insanı erdemlerinden ödün veren, eziyeti meziyet gören "hayvanlar ağlamaz."

“...başkaları bize nasıl davransın istiyorsak, biz de başkalarına öyle davranmalıyız.” (Alıntı)

Sadece sezgileriyle hareket eden ve sizden sevgi dışında başka hiçbir talepleri olmayan bu güzel yaratıklara belleğinizden bir iki güzel söz söylemeyi ihmal etmeyin, hatta varsa imkânınız muhakkak temasta bulunun ve onlara dokunup, hala sizi seven, koruyacak insanların olduklarını onlara gösterin. Bu yaptıklarınız sizden bir şeyler eksiltmez lakin karşınızdaki yaratığa az da olsa bir güven katabilir.

“...madem bu insanlar her şeyi bu kadar çok biliyorlar, emretsinler de ileride taylar dünyaya başlarının yanlarında değil alınlarının ortasında gözlerle gelsin. Hep doğadan iyisini yapabileceklerini ve Tanrı'nın yaptığını düzeltebileceklerini sanıyorlar.” (Alıntı)

Bu son alıntı ise kendi keyfi zevkleri için hayvanların uzuvlarını kesenlere gelsin. Köpekleri daha sert ve saldırgan görünsün diye kulaklarından parça alanlara, keyfi şekilde kedilerin ve atların kuyruklarını kesenlere, bile isteye onlara zarar verip bundan eğlence çıkaranlara ve dahası bir canı yokmuş gibi davranıp, cansız nesneler gibi görenler “onlar hayvan oldukları halde sezgi sahipleridir ya sizler, sizler ne sahiplerisiniz…”

Yılkı Atı incelememden kısa bir alıntı… #30045281

“Zulümdür İnsanoğlu dedik ya… Orası doğrudur. Bu dünya da doğaya ne geldiyse insandan, hayvana ne geldiyse insandan. Çevresini bu kadar hızlı yok eden başka bir tür zannetmiyorum ki var olmuş olsun. Hayvanların canı yoktur, acımaz. Vurun kırbacı, vurun tekmeyi, atın taşı kafalarına. Size dönüp ne yapıyorsun demez. Kıstırın bir köşeye, arkasına geçip dileğiniz taciz de bulunun gidip sizi ifşa etmez, şikâyet etmez. Bir haberde idam mahkûmu bir fili okumuştum. Suçu bakıcısının kendisi kızdırmasına dayanamamış ve bakıcısına saldırıp, öldürmüş. Cezası idam. Yer Amerika.

Hadi şimdi haklı bir adalet yapalım. Fil insan öldürdü, aldı idamı. Kısasa kısas. Peki ya insan fili öldürseydi. Belki kamuoyu baskısı ile 3 – 5 ay hapse atılır. Para cezası kesilir, para ödenir. Kişi serbest kalır. Cansa can, ruhsa ruh, kansa kan. Bir akla sahip olmamız bizi üsten kılar mı? Hem de hiç o aklını zekâtını vermeden yaşamışsak. Varsa ilahi adalet, kurulacaksa divan. “Evet, ben şahidim hayvanlar hep haklıydı,” diye avazım çıktığı kadar bağıracağım.

Hayvan öldürme cezası 4000 TL, insan öldürme cezası 15 yıl. Bu da kalsın burada.”

---- Yılkı Atı inceleme sonu ---

Sözün özü; kitap okunulası ve tavsiye edilesi. Kesinlikle insanlık namına gözleriniz biraz daha açılacağı ve hayvanlara daha sevgi ile yaklaşacağınız kanaatindeyim. Bu sebeple özellikler sizlerin ve yakınınızdaki küçük dostlarımızın okumasını şiddetle tavsiye ederim.

Sevgi ile kalın…
55 syf.
·Beğendi·10/10
Halil Cibran'ın okuduğum ilk kitabıydı ve çok beğendim. Kısacık bir kitap ama çoğu cümle sizde tekrar okuma isteği uyandırıyor çünkü o kadar hoş anlatılmış ki sevgi, dostluk, tutku ve hayatımızda önemli olan bir çok değer. Ayrıca bazı gerçekleri insanın yüzüne yüzüne vuruyor. Bu kitabı kendime göre çok doğru bir zamanda okuduğumu düşünüyorum. Kötü bir ruh halindeyken beni o halden sanki çekip çıkardı, dolu dolu sayfalarıyla içimi açtı.. Tam bir huzur kaynağıydı. Kesinlikle başucu kitabı olması gerektiğini düşünüyorum ve herkese öneriyorum.

Yazarın biyografisi

Yazar istatistikleri

  • 1 okur beğendi.
  • 12.067 okur okudu.
  • 245 okur okuyor.
  • 4.186 okur okuyacak.
  • 85 okur yarım bıraktı.