- Hərə bir cür bədbəxtdi.
“Bədbəxt” sözünün mənasını bilirdim, amma indiyə kimi nə nənəmin, nə anamın dilindən eşitməmişdim. Bədbəxt – bizim vəziyyətimizi izah edən ən yaxşı söz idi.
- Sənin yerində olmaq istəyərdim.
Başımı qaldırıb Ləmana baxdım. Ciddiydi. Güləndə kiçilən gözlərində bu dəfə qətiyyət vardı.
- Mən də sənin yerində olmaq istəyərdim...
... Ancaq illər sonra anlaya bildim ki, biz bir-birinin bədbəxtliyinə paxıllıq edən iki səfeh imişik. Onun gülümsəyən anası vardı, mənim də quruca adı olan atam...
*
Başımı pərdəsiz pəncərənin kandarına söykəyib, çölə baxdım. Anamın sağlığında həmişə səliqəli olan bağçanı alaq otları basmışdı. Qaranlıqda güc-bəla ilə seçdiyim qonşu evin ətrafı da qandalaş kolları ilə örtülüb görünməz olmuşdu. Bircə pəncərəsinin sağ küncü görünürdü.
Qaranlıq idi.
Qonşu evin işıqları sönmüşdü.
Cəmilə Məmmədli - "Qonşu evin işıqları"
***
" Ağıllı olmağın pis tərəfi sənə axmaq olmağa icazə verməməkləridir."
Cəmilə Məmmədli- "Dahi ilə görüş " hekayəsi
***
- Nifrət insana məxsusdur, mələklər nifrət edə bilməz.
- Bəs şeytanlar?
- Ulu İblis bu qədər kirlənməyib.
- Ulu?! Bir mələk şeytana necə belə müraciət edə bilər?
- O da bir mələk idi. Bəlkə də ən yaxşısı.
*
***