Bambu, çam ve söğüt ağaçlarında saklı niteliklere karşın, boruçiçeklerinin geçici görünümü, kalıcı olmayışın, yaşam kısalığının, gösteriş boşluğunun, sararıp solmanın ve gününden önce ölmenin doğal simgesidir. Böyle olmakla birlikte, bu çiçeklenme ne denli kısa süre, kendi ortamlarında "günaçımın görkemi"ni yaşasa da, diril olma konusunda, bin yıl yaşayan çamdan ayrılmaz. Taocu felsefede birden iyice açıklığa kavuşmuş, dışa vurmuş bir görüş vardır; o da, her diri varlığın kendine uygun gelen işlevini evrende sürdürmesi, çam ağacının uzun yaşamına karşı, ona rüzgârla uçan güzellikten daha yüksek bir değer biçememesidir. Derler ki; mutlu bir yaşam kendi doğasına uygun olandır, akşam mutlu bir ölüm, onun ardından güneşin görkemi karşısında kıvanç duymak, güzelliğin yetkinliği, Taocu felsefede açıklığa kavuşturulmuştur. Bu öğretinin çama karşı olumsuz bir tutumu yoktur, her varlık kendi yazgısınca yaşar.