Nietzsche sanatı, bireylerin varoluşlarının zamansallığını kabullenmelerini sağlayan bir araç olarak görür; sanat bireyleri yaşamın içinde barındırdığı tüm acılara rağmen özü gereği değerli ve anlamlı olduğu yönündeki anlayışı uyandıran ve destekleyen psikolojik bir tutum içerisine sokar.