Santa Fe Enstitüsü'nde Profesördür. Başlıca çalışmaları analojik akıl yürütme, karmaşık sistemler, genetik algoritmalar ve hücresel otomatlar alanlarındadır ve bu alanlardaki yayınları sıklıkla alıntılanmaktadır.
1990 yılında Michigan Üniversitesi'nden Douglas Hofstadter ve John Holland'ın danışmanlığında doktora derecesini aldı ve bu tez çalışması için Copycat bilişsel mimarisini geliştirdi. Esasen Copycat hakkında bir kitap olan "Algı Olarak Analoji Oluşturma"nın yazarıdır. Ayrıca Stephen Wolfram'ın "Yeni Bir Bilim Türü" adlı eserini eleştirmiş ve genetik algoritmaların tek boyutlu hücresel otomatlar için çoğunluk problemine daha iyi çözümler bulabileceğini göstermiştir. 1996 yılında MIT Press tarafından yayınlanan ve geniş çapta bilinen bir giriş kitabı olan "Genetik Algoritmalara Giriş" in yazarıdır. Ayrıca 2010 Phi Beta Kappa Bilim Kitabı Ödülü'nü kazanan "Karmaşıklık: Rehberli Bir Tur" (Oxford University Press, 2009) ve "Yapay Zeka: Düşünen İnsanlar İçin Bir Kılavuz" (Farrar, Straus ve Giroux) kitaplarının da yazarıdır.
"People worry that computers will get too smart and take over the world, but the real problem is that they’re too stupid and they’ve already taken over the world."
Even the humans who train deep networks generally cannot look under the hood and provide explanations for the decisions their networks make. MIT’s Technology Review magazine called this impenetrability “the dark secret at the heart of AI.” The fear is that if we don’t understand how AI systems work, we can’t really trust them or predict the circumstances under which they will make errors.