Farsçayı resmi dil kabul eden, kendi dil ve kültürüne yabancılaşan sultanlara karşı 1240 yılında başlayan Türkmen ayaklanması merkezi otoriteye bir tepkidir.
12. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Selçuklu yönetimine ve merkezi şehirlere medreseli İran unsurlarının yarattığı muhit, şehirli devlet yöneticileriyle Türkmenler arasında farklılıklar yaratmıştı. Şehirli elit yönetici tabakalar Türkmenleri hakir görüyor ve aşağılıyorlardı. İran kültürünün ve unsurlarının meydana getirdiği şehir devletinde, eserlerini Farsça yazan müellifler Türkmenleri hep ''Etrak-i bi-idrak''(idraksız, akılsız Türkler), ''Etrak-i Mütegallibe'' (zorba Türkler), ''Etrak-i Harici veya Etrak-i Havaric'' (isyancı, dinsiz Türkler) gibi aşağılayıcı terimlerle anmışlardır.