Patrick Cottrell Yorumları ve İncelemeleri
Patrick Cottrell yorumları ve incelemelerini, Patrick Cottrell kitabı hakkındaki okur görüşlerini , Patrick Cottrell puanlarını 1000Kitap'ta bulabilirsiniz.Huzurunuzu bozduğum için özür dilerim -Patrick CottrellRoman-Edebiyat
Helen Moran beyaz bir çift tarafından evlatlık olarak alınmış iki Koreli çocuktan biridir. Üvey erkek kardeş intihar eder Helen davet edilmediği halde cenaze ye katılır. Çocukluğun geçtiği eve gelince burada aslında hiç önemsenmediğini , cimri pinti dindar olan aile tarafından sevgisiz bir şekilde büyütüldüğünü anlatıyor .intihar eden erkek kardeşinin de aynı şeyleri yaşadığını fakat onun sonunda pes edip intihar ettiğini anlatıyor. Amerikalı bir aile de büyüse de Koreli şeklinin hep ötekileştirildiğini kardeşi ile kan bağı olmasa da aralarında bir bağ bulunduğu hissettim. Geçmişle hesaplaşma bir intiharın çözümlemesi var sadece ölünce kıymetli oluyor insan derken, bunun bir formalite olduğu kimsenin umurunda bile olmadığını mizahı bir dille anlatıyor. Fark edilmeyen önemsenmeyen bir insanın iç monologu bu kitap kesinlikle okunmalı şiddetle tavsiye ederim.
‘Oldum olası kendimi kurbanlarla özdeşleştirmişimdir. Mazlumlarla, sömürgeleştirilmişlerle, dilencilerle, köylülerle, süngerdeki bakterilerle, sivrisinekler ve karıncalarla özdeşleştirmişimdir.
Bir gün intikamımı alacaktım. Buna, kimden intikam alacaksın, diye soran biri çıkabilirdi.
Göreceksiniz, dedim hiç kimseye.
Ömrüm boyunca beni görmezden gelenler, irademin gücünü, yaşam coşkumu hor gören kim varsa.’
.
Şöyle başlıyor kitap: ‘30 Eylül, hem üvey erkek kardeşimin ölüm haberini hem de yeni kanepeyi IKEA’dan aldığım gün.’ İki merak konusuyla Helen Moran’ı dinlemeye başlıyoruz. Üvey kardeşinin intiharının peşine düştüğünü sanıyoruz ama bu iz sürme geçmişe bir yolculuğa dönüşüyor. Üvey ailesini, çocukluğunu, tek başına ayakta kalma sürecini öfkeyle, kırgınlıkla okuyoruz. Durağan akan bir kitap gibi görünse de satır aralarında çok şey anlatıyor ‘Huzurunuzu Bozduğum İçin Özür Dilerim’. Ve sona doğru sesi yükseliyor hikayenin.
Beklediğimden daha karanlık ve güçlüydü Huzurunuzu Bozduğum İçin Özür Dilerim. Patrick Cottrell, sanki kendiyle de hesaplaşıyor.
Çok sevdim.
.
Hilal Dikmen çevirisi, Merve Güven kapak tasarımıyla ~
Reklam
Bu kitabı gerçekten beğenmedim. Şimdi efenim, kitap Whiting ödülü almış. Kitabı hiç beğenmediğim için şaşırdım ya dedim ödüllü bir kitap bu, nasıl beğenmem? Sonra bu ödülü araştırdım, Whiting ödülü aslında herkesin bahsetmediği bazı gerçekleri anlatmak isteyen, yani özgün sesler, fikirler için verilen bir ödülmüş. Bu anlamda kitabın anlattıkları evet yenilikçi tarzda konular. Fakat üslubu beğenmedim. Yazar bir travma anlatısı sunuyor bize, birazdan hikayeden bahsedeceğim ancak ana karakter donmuş. Yani her şeye uzak, hiçbir şeyde samimi davranmayan biri olmasını geçtim, karakterin ne duygularına ne düşüncelerine tam olarak erişebiliyoruz. Evet kitap bilinç akışı ile yazıldığı için tabii ki karakterin düşüncelerini okuyoruz fakat karakter de hem duygularına hem düşüncelerine uzak olduğu için onlara da belli bir mesafeden erişebiliyoruz. O yüzden de kitap çok uzak bir şeyi ele alıyor.
Konusu şu şekilde Helen bir gün kardeşinin öldüğü haberini alıyor, evde otururken. Kardeşi de kendisi de evlatlık alınmışlar ve ikisi de uzak doğulu fakat ebeveynleri değil. Ve aşırı pinti ebeveynleri var. Bunun sonucunda eve gidip ebeveynleri ile yüzleşmeye karar veriyor hem de kardeşinin ölümü ardındaki gizemi çözmek istiyor. Ama gerçekten kitapta ne olay oluyor ne de başka bir şey. Puanım: 3/10.
huzurunuzu bozduğum için özür dilerim, patrick cottrell
Helen Moran ve onun intihar eden erkek kardeşi. Bütün bir kitap boyunca erkek kardeşinin intiharının arasındaki nedenleri aramakla geçiriyoruz. Bu kitap birçok duyguyu barındırıyor. Bazı insanlar, bazı zaman kendini ne kadar sevmeye çalışsa da sevemez. Bazı insanlar hayata tutunmak için sebepler arar, bir yaşam boyu tutunacağı sebepleri bazen bulamaz. Onurlu bir yaşam sürdüm der ve hayatını kendi elleriyle sonlandırır. Bazı insanlar ise varlığını bilmediği sebeplere inanır ve hayatına devam eder. Hayatına devam eden kişi Helen iken, hayatını sonlandıran kişi erkek kardeşi oluyor. Helen ve erkek kardeşi bir aileye evlatlık veriliyor. İkisi de farklı kişilerin çocukları, aralarında hiçbir biyolojik bağ yok. Evlat verildikleri aileye karşı içlerinde hep bir nefret daha doğrusu bir öfke var. Bu öfke o aileye değilde daha çok kendi ebeynlerine karşı belki de. Bu kitabı okurken tekrar düşündüm, "her insan çocuk sahibi olmamalı" diye. Doğurup atmanın, yurda vermenin veya çocuğuna ilgi vermemenin arasında hiçbir fark yok. Her ne yapmaya çalışsanız da bazı şeyler olacak ki çocuğunuzu içten içe mahvedecek ve size karşı içlerinde bir nefret duyumsayacaklar. Bu kitaptaki ebeynlerin baskısı, şiddetini kısacası aile içi yaşanacak en kötü şeyleri gördüm, okudum... Doğdukları andan itibaren hayatları siyah bir kalemle çizilmişti bu iki çocuğu ve ben bu kitabı okurken iki çocukla empati yapabildim, onlara karşı bir nefret değilde onları daha çok anlamaya yoğunlaştım. Belki de söylemeselerde her ikisinin istediği yegâne şey buydu.
Kitap absürt derecede güzel, kırıcı ve bir o kadar da üzücüydü.
* İntihar eden ya da etmeye çalışan insanları yargılamak yerine onları anlamalıyız. Onların kalbi kırık sizinde onları daha fazla kırmaya, üzmeye - yok etmeye hakkınız yok.
* Bu kitabı okuduktan
Hızlı akan hatta bir çırpıda bitirilebilecek bir kitap. Neredeyse sıfır beklenti ile okudum. Ve ilginç bir şekilde hoşuma da gitti. Bir kadın karakterin ağzından dinliyoruz olup biteni. Ve inceden inceye insanın sinirlerini bozan, her şeyi eline yüzüne bulaştıran bu genç kadının; farkındalık algısının körlüğüne şahit oluyoruz. Görünmezliğinin bedelini, beceriksiz çabasının küçük sıyrıkları ile ödetiyor bilinçsizce etrafındakilere.
Sabahattin Ali' nin "Dünyanın en basit, en zavallı, hatta en ahmak adamı bile, insanı hayretten hayrete düşürecek kadar karmaşık bir ruha sahiptir." sözünü getirdi aklıma. Elbette o kadar derinlemesine bir tahlil yapılmaya değer bir karakter kaleme almamış yazarımız.
Okurken çokça rastlayacağınız, " Sus/konuş/işte böyle..dedim hiç kimseye." gibi kendiyle konuştuğunu göreceksiniz. Kendi iç sesime verdiğim sesli komut ve cevapları hatırlattığı için tanıdık geldi :)
Finali beklentimden daha farklı çıktığı için memnunum. Kapak tasarımdaki renkleri sevmekle birlikte görseli pek beğenemedim. Çünkü kadın karakterimize ithafen yapılmış bu çizim. Kapaktaki çift gözyaşı olayını sevemedim mesela hem tasarım hem de zihnimizde çizdirilen kadın karakter için inanın tek damla gözyaşı yeter de artardı bile...
İnithar eden üvey kardeşinin, intihar sebebini eşelemek için aile evine dönen kahramanımız. Burada bir içsel yolculuğa çıkıyor; gerek kendinin, gerek kardeşinin aile içi travmalarına ve duygularına bakıyor. Akıcı bir dili var. Kahramanımızı kendi kendine konuşturup sonunda "...dedim hiç kimseye" diye bir cümle kalıbı var işte ona bayıldım.