"Kişi düzenden koptukça, şiddetli ızdırabın baskısına maruz kalır. O artık kendi sefaletinin kralı; kendisine başkaldıran sefil egemendir; görevden, bağlardan/ilişkilerden yoksun ve toplumsuzdur. Kainatın ortasında, yapayalnız bir vaziyette, hiçliğe doğru koşar ya da koşmaya çalışır."