İnsan ne garip, değil mi? Birine şefkatle yaklaşırken, bir başkasını farkında olmadan kırabiliyoruz. Farkında değiliz, çünkü çoğu zaman kendi doğrularımızın peşindeyiz, karşımızdakinin ne hissettiğini düşünmeden. Kendi bakış açımızı o kadar merkeze alıyoruz ki, başka birinin canını yakmış mıyız, umursamıyoruz bile. Belki de bu yüzden aramızdaki mesafeler, en yakınlarımızla bile, giderek büyüyor. Kim bilir?