Yasemin Özgömeç
@yazeus
Ne Mutlu Türküm Diyene.
Mustafa Kemal Atatürk
Fenerbahçe
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Demek bu çocuk kendisini sevmiyordu. Ve ihtimal hiç sevmemişti. Onu şimdiye kadar aldatmış, bir namusu lekeledikten sonra çekilmişti. Ve sonra ona, hâlâ aşktan, muhabbetten bahsediyordu. Fakat yarabbi, insan bu kötülüğü yapmak için nasıl bir kalbe, nasıl bir vicdana sahip olmalıydı? Demek insanlık denilen şey yoktu. Bunların hepsi yalan... Aşk, saadet, vefa, insaniyet, vicdan, hepsi... Hepsi... Artık her şeyden nefret ediyor, hayattan, aşktan, saadetten, vicdandan, insanlardan, hatta kendi nefsinden iğreniyordu.
Gözlerini kapadı ve odanın derin loşlukları içinde, sanki bir gece açılarak onu siyah kanatlarıyla içine aldı. Şimdi her şeyden uzak, hayatın var olan bütün olaylarıyla ilgisi kesilmiş gibiydi. Artık gözünün önünde hiçbir şey yaşamıyor, bütün hatıratı bu derin karanlık içinde boğulup kalıyordu. Oh, bu ne iyi bir şeydi! İşte şurada karanlıkların derin sessizliğinde, birdenbire her şeyden, hayatın bütün maddi bağlarından sıyrılıvermek... Yaşamakla hissedilen elemler- den, ıstıraplardan, istikbalin, daima insanı tehdit eden felaketlerinden, ümitsizliklerinden bir an içinde kurtulmak...
Her zaman onun, kalbinin içinde zayıf bir nokta arayan çapkın bakışlarını, dudaklarında küçümseyici bir gülümsemeyle cevapsız bırakarak geçerken bugün, onların davetkâr manasına tamamıyla kayıtsız kalamadı; sanki o gülümseme ateşli bir nefesle kavrularak silindi.
Reklam