İvan İlyiç'e son derece acı gelen bir şey daha vardı; hiç kimse ona, kendi istediği gibi acımıyordu... Bazı dakikalar, geçirdiği acı buhranlarından sonra- kendi kendine bile açıklamaktan çekindiğin halde- hasta bir çocuğa acıdıkları gibi, ona da acımalarını istiyordu... Çocuk gibi sevilip avutulmayı, birisinin başında ağlamasını istiyordu. Önemli bir kişi olduğunu, sakalı artık kırçıllaştı için buna imkan olmadığını bildiği halde gene de istiyordu...