İnsanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildiklerini için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense , körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar.
İnsanları, kendi cinslerinden biri üzerinde kudret ve salahiyetlerini denemek kadar tatlı sarhoş eden ne vardır?
hele bunu yapma fırsatı,bir takım ince hesaplar yapma dolayısıyla, ancak muayyen bazı kimselere karşı kendini gösterirse.
Çünkü nasıl gözleriniz görmeye, kulaklarınız duymaya yarıyorsa , insanın yüreğide zamanı algılamaya yarar. Kör biri için gökkuşağının renkleri ve sağır biri için kuş sesleri boşunaysa , yürekle algılanmayan zaman da öyle boşa gider,kaybolur