Duru
@yeisd
116 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Öncelikle kitabın bu kadar az okunmasına ve inceleme yazılmamasına üzüldüm. Bunun sebebini kitabın daha yeni çıkmış ve Türkçe'ye yeni çevrilmiş olmasına dolayısıyla da insanlar tarafından henüz keşfedilmemiş olmasına bağlıyorum.
Kitabın konusundan bahsetmek isterim ancak kitap arkasında zaten yeterince anlatılmış. Onun üstüne ne söylesem spoiler olur.
Arka kapaktan da anlayacağımız üzere ana karakterimizin hayatı birçok yalan üstüne kurulu ve kitapta da gittikçe bu yalanları öğrenip gerçeklerin ne olduğunu anlamasını okuyoruz. Yazarın kitabın başında bize verdiği bilgilerle kitabın sonunda öğrendiğimiz bilgiler neredeyse tamamen farklıydı. Kitapta o kadar sır çözüyoruz yani. Ana karakterimiz Eve gerçekleri öğrendikçe ben de en az onun kadar şaşırdım. Özellikle sonundaki olay beni bitirdi. Kitabın kapağını kapatınca "Nasıl yani e şimdi ne olacak?" diyip ikinci kitabı almak istedim fakat maalesef daha Türkçe'ye çevrilmemiş. Kitap bir bilimkurgu kitabı fakat okurken hiç sıkmıyor. İlk 120 sayfayı okurken o evrene girmeye çalışıyoruz ve o kısım biraz zor okunuyor ama ondan sonra su gibi akıyor. Kitapta peş peşe gelen bir sürü olay var bu da kitabın okunmasını kolaylaştıran bir unsur. Özellikle son 150 sayfa o kadar heyecanlıydı ki aradaki bölümleri okumayı unuttum. Yani 400 sayfa diye gözünüzde büyütmeyin çabucak okunup bitiyor. Umarım Pegasus Yayınları bir an önce ikinci kitabını basar da hemen alıp okurum.
Kitaptaki karakterlerden de biraz bahsedeyim. Karakterlerin hiçbirini aşırı sevmedim hepsine karşı nötrüm ama bir tanesini gerçekten sevdim ona da bir parantez açmak istiyorum. Ezekiel sen nasıl bir şeysin ya keşke gerçek hayatta da tanısam dediğim bir karakterdi. Çok güzel seven ve hem fiziksel hem de ruhsal olarak çok güçlü bir karakterdi bence. Zaten güçlü
Reklam
Ve bir kitabın daha üzüntüyle sonuna geldik...
Genç elitler serisine ilk başladığımda gerçekten çok sevmiştim. Her bir karakteri ayrı ayrı seviyordum... En çok da Adelinetta'mı... Ama bu serinin son kitabı olmaya bile yakışmayan kitap yüzünden hepsinden teker teker nefret ettim. -Adelina'dan da- Kitabı okuyup bitirdikten sonra 3 gün etkisinden çıkamadım. Sürekli "Neden böyle oldu? Adelina bu sonu hakketti mi? Violetta böyle bir iyiliği hak etti mi?" gibi şeyler düşünüp duruyordum.
Herkesin düşündüğünün aksine ben Violetta'nın kesinlikle bu iyiliği hak edecek kadar iyimser bir kız olduğunu düşünmüyorum. Ve Adelina'nın da yazarın düşünmemizi istediği kadar kötü biri olduğunu düşünmüyorum.
Adelina bana gerçek hayatta çok benziyor. Yani Adelina ne düşünürse ben de onu düşünüyor, Adelina ne söylerse ben de içimden aynısını söylüyor, Adelina ne yaparsa ben de aynısını yapardım diyorum. O yüzden Adelina'nın sonunun böyle olması beni daha çok etkiledi.
Bu arada yazara buradan şunu da söyleyeyim; Adelina'nın hüküm sürdüğü krallık karanlığa boğulmuş bir krallık değildir. Adelina sadece o küçükken ve gençken malfetto diye adlandırılan, izi olan insanların gördüğü muameleyi tahta geçince izsiz normal insanlara yapıyor. Ve ben bunun yazarın lanse etmeye çalıştığı kadar kötü bir şey olduğunu düşünmüyorum.
Violetta konusuna gelirsek... Yazar her zaman Violetta'nın kusursuz ve aşırı iyi biri olduğunu söylerken, Adelina'nın da bir o kadar da kötü biri olduğunu söylemiş. Şimdi bana söyleyin; Violetta, Adelina için nasıl bir iyilik yaptı? Adelina, Violetta için nasıl bir fedakarlık yaptı? Adelina'nın yaptıklarını düşününce Violetta'nın yaptıkları, yapmaya çalıştıkları veya söyledikleri o kadar küçük kalıyor ki düşündükçe olamaz, Adelina bunları hak etmedi diyorum.
Adelina sırf
Kitap bir gizem üzerine kurulu. Bir okulda çantasından nereden geldiği bilinmeyen telefonlar çıkan beş öğrenci cezaya kalır. Ceza sırasında aralarından biri ölür. Ve geri kalan dört öğrenci cinayet zanlısı olarak soruşturulmaya başlar. Kitabın konusunu kısaca bu şekilde anlatabilirim. Öncelikle kitap zanlı dört öğrencinin ağzından anlatılıyor. Bu da hikayeyi bütün zanlıların ağzından dinleyip yorumlayabilme şansını veriyor bize. Evet, kitabı dört kişinin ağzından okuyoruz ve hepsinin kendine göre ölen kişi yani Simon'ı öldürmesi için sebepleri olduğunu görüyoruz. Kitap bir polisiye roman olduğu için sonunda şaşırmamız gerekiyordu. Ama ben hiç şaşırmadım. Evet yazar şaşırtıcı bir şey yapmaya çalışmış belli ama becerememiş. Kitabı okuduysanız beni anlarsınız zaten. Kitabı okurken bir polisiye kitabı olduğundan, ortada bir gizem olduğundan olabilecek bütün sonuçları düşünüyorsun -Simon'ın nasıl öldüğünü- ve açıkçası kitabı okurken kitabın sonu benim en başta aklıma gelmişti. Yazar kitabı evirmiş çevirmiş sonunu çok basit bir son yapmış. Hani kitap öyle bir şekilde gidiyor ki ne olabilir yani diyorsun. Ben kitabın sonunu tahmin etmekten yakında şizofren oluyordum. Artık aklıma şizofrenik şeyler gelmeye başlamıştı yani o derece abartmış yazar. Yani böyle bir konu daha az sayfada bitirilebilirmiş. Ama tavsiye eder miyim? Yine de bir okuyun derim belki siz beğenirsiniz :)
Bu kitap okuduğum ilk Marie Lu kitabı değildi. Bundan önce Warcross kitabını okumuştum ve çok beğenmiştim buradan bunu da tavsiye edeyim bari :) Marie Lu'nun kelimelerle oynayışını çok sevdim. Çok akıcı ve anlaşılır bir kalemi var. Kitapta en sevdiğim karakter Adelina oldu. İlk kitapta Enzo'ya resmen aşık olmuştum. Ama bu kitapta resmen kendinden nefret ettirdi. Bir daha onun adının geçtiği yeri bile okumak istemiyorum. Adelina'yı ise daha çok sevdim. Onun kendine ihanet edenlerden intikam alma şeklini çok sevdim. Benim elimde aynı güçler olsa bende aynısını yapardım büyük ihtimalle (ama Adelina kadar cesurca değil). ikinci kitabı okuyup bitirdikten sonraki yüz ifademi tanımlamam gerekirse 'tatmin olmuş' olarak tanımlarım. İkinci kitaptan sonra üçüncü kitabı daha çok merak etmeye başladım ve o da yolda geliyor :) Yani uzun lafın kısası bu kitabı okuyun şiddetle tavsiye ederim.
