Freya
@yenibiryaz
Sociology
401 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Daha önce Ahmet Ümit'in başka başka kitaplarını okumuş ve Başkomser Nevzat'ın hikayesine hakim olan biri olarak bu kitap hakkındaki kişisel görüşüm karmakarışık. Nevzat ile yeni tanışanlar için ailesinin hikayesini ayrıntılı vermesi güzel fakat her bölümde tekrar tekrar aynı sahneleri okumak yordu. Betimlemeler evet bu kitabında biraz daha fazlaydı ama bazı yerlerde sanki gerçekten bende üşüdüm, bende ıslandım, bana da sürekli yağmur yağmasından kasvet geldi, belki kış aylarında olduğumuz içindir bilemiyorum:) Baskomser Nevzat deyince daha fazla olay örgüsüne, tempoya alıştık sanırım. Bir polisiye kitabı neticede ve polisiyede fazla haleti ruhiye de dolaşmak beni boğdu. Kitabı okurken yarısından sonra şunu düşünmeye başladım, bizim Başkomiser Nevzat'ımız bu kadar alık mıydı? Gerek var mıydı yaşadığı ruhsal bunalımdan dağ gibi adamı bu kadar kör etmeye?:) Öyle işte.. bunca satırdan sonra (kişisel görüşüm) hala karmakarışık..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Son satırı okuduğumda üzerimde ne kadar etkili olacağını bilemesemde bir pozitiflik duygusunda buldum kendimi. Benim gibi düşünenler olduğu kadar kitabı yerden yere vuranlar da var. İki uç noktanın beklentilerle ilgili, hayatınızın o an size hissettirdiği duygularla ilgili, yaşanmışlıklarınızla ilgili -ki bu duygu durumları çoğaltılmaya çok müsait- olduğunu düşünüyorum. Ve bu kadar acımasız eleştirileri hak etmediğini de... Her roman ağır bir dil ile yazılmak zorunda mı? Hiç aklımıza gelmeyecek bakış açıları mı içermeli? Bu tarz aforoz içeren yorumları çok kişisel buluyorum ve genel geçer bir okuyucu kitlesi olmadığı için heves kırıcı. Zaten giderek okuma faaliyetimiz maddi ve manevi yönden düşüşte iken..evet iç dökme kısmı bitti:)
Roman çok fazla felsefik anlam arayışlarına girmeden hemen hemen hepimiz de olan pişmanlıklarımızı özgür bırakmamızı istemiş. Bazen elimizde olmadan yada fırsat eşitliğimizin olmadığı yerlerde kendimize çok fazla yükleniyoruz, değiştiremeyeceğimiz şeyler için kendimizi ne kadar hırpalarsak sanki daha az suçluluk duyacakmışız gibi...Habulki hayat akıp gidiyor, klişe olsada kusursuz hayat yok , pişmanlıklarımıza sahip çıktığımız kadar verdiklerine vereceklerine de sevgimizi şefkatimizi sunsak her şey daha güzel olacak.
Ne demiş Tolstoy: 'Başkalarının hayatından ders alın. İnsan, bütün hataları kendi yapacak kadar uzun yaşamıyor.' şimdi elimizde Nora'nın hayatı, olmasını istediği versiyonları, tecrübeleri var. Tek pişmanlıkları olan ben değilim, sen de değilsin. Nora'dan biraz ders alma vakti.
Edebiyatımızın ilk realist romanı.
Bihruz Bey'in ve dönemin gençlerinin alafranga düşkünlüğünün çalışma hayatında, arkadaş toplantılarında, aile hayatlarında ne denli yoğun yaşandığını açık bir şekilde anlatmayı başarmış bir eser. Hele Bihruz Bey'in konuşmaya çalışırken diyorum çünkü sadece Türkçe konuşmayı bir eziklik ve alaturkalık olarak görüp Fransızca kelime kullanmadan cümleyi bitirmeyişi hiç yabancı gelmiyor. Günümüzde yarı İngilizce yarı Türkçe konuşanları düşündüğümüzde Bihruz Bey'in özenti ama üzerinde bayağı duran hallerine hem acıyor hem gülüyorsunuz. Kendi hayal aleminde platonik aşkından doğan buhranlar, zihninde kendi kurduğu düşüncelere hem inanması hem onlarla yaşaması çok güzel tasvir edilmiş. Bihruz Bey'in arabalara olan sevdası ise eserin içinde yer alan "görünüşün aldatıcı olduğu " cümlesi ile çarpıcı bir gerçeklikle anlatılmış.
Not: Edindiğiniz romanda kullanılan Fransızca kelimelerin anlamlarının yanı başında parantez içinde verilmiş olmasına dikkat etmek gerek. Farklı yayınevlerinde kitabın sonunda toplu olarak verilmiş. Bu durum okuma güçlüğü doğurabilir, aman dikkat! :)
Kitabı bitirdikten sonra çabucak eser hakkında yapılan incelemeleri okumak istedim. Çünkü okuduklarımın içinde hem kayboldum, hem de anlatmak isteneni acaba tam kavrayabildim mi emin olamadım. Okuyanlara her an hitap edebilecek bir kitap olmadığını düşünüyorum. Fazla melankolik, dili ağır ve betimlemeleri zor. Her ruh halinin kaldırabileceği bir roman değil. O yüzden kitabın havasında değilseniz yarıda bırakabilirsiniz. Şuan ki ruh halimden olsa gerek kitaptaki melankoli bana çok fazla geldi. Hem zevk aldım hemde varoluş sancılarının içinde boğuldum. Hani bazı kitaplar vardır okuyucusunu kendisi çağırır kitaplıktan ya işte o kitap bu kitap. Kör baykuş tarafından çağırıldığınızı düşündüğünüz de okumanızı tavsiye edeceğim.
Yaratılan dünyanın içerisinde hissettiğim, çok etkileyici bir romandı. Kitabın sonunda Celal Üster'in romana ait incelemesi bulunmakta. Bu incelemeyi ve yorumu okumak ayrı bir haz verdi. Benim için George Orwell'in distopyası bugünün realitesi... Kesinlikle tavsiye ediyorum.
