yağmur
@yeoubimon
just reading
Şu anda okuduğu kitap
Tabiri caizse, karanlık bir gecede o çok güvendiği yol işaretlerinin yerleri değişiverince ruhunun yolunu bulmak için kullandığı otomatik dümen mekanizması artık boşa çıkmıştı, sular altında kalmış güvertede amaçsızca çırpınıp duruyor, dümeni bir o tarafa, bir bu tarafa çevirerek kıyıya ulaşmanın bir yolunu arıyordu.
Reklam
Kendimi görünmez kılmakta uzmanlaşmıştım. (...) Ama tıpkı H.G Wells'in Görünmez Adam'ı gibi, bu tanrı vergisi yeteneğimin de bir bedeli oldığunu ve yine tıpkı Görünmez Adam gibi beni de ruhsal bir karanlığa doğru ittiğini anlamaya başlıyordum. İnsanlar gözlerimin içine bakmıyormuş, içimden geçip gidiyorlarmış gibi geliyordu; batıl inançlarım adeta cinnet haline dönüşmeye başlamıştı.
Bütün hayatım bir umumi yerden diğerine geçtiğim bölük pörçük zaman dilimlerinden ibaretniş gibi geliyordu, asla gelmeyen trenleri bekliyordum sanki. Gecenin geç saatlerinde istasyonda pinekleyip yolculara yirmi yıl önce raydan çıkan Geceyarısı Ekspresi'nin ne zaman kalkacağını soran o hayaletlerden biri gibi, tüm kapıların kapandığı ve sıcaklığın, insanların ve kulağa çalınan sohbetlerin dünyasından çıkmak zorunda kaldığım o korkunç saate kadar bir ışıktan diğerine dolaşırken o eski, tanıdık soğuğun ta iliklerime kadar işlediğini hissediyordum; sonra hepsi unutuluyordu, o sıcaklık, ışıklar, hepsi; hayatımda hiç ısınmamıştım ki ben, hem de hiç.
Sanırım bir anda kendimi içinde bulunduğum bu yepyeni yerin o ilk heyecanı geçtikten sonra karşı karşıya kaldığım bana son derece yabancı gelen halleri beni biraz bunalıma sokmuştu - tuhaf adetleri, insanları ve öngörülmez bir havası olan acayip bir memleketti burası. Hasta olduğumu sanıyordum ama gerçekten hasta olduğumu düşünmüyordum, sadece sürekli üşüyordum ve geceleri bir iki saatten fazla uyku uyuyamıyordum. İnsanı uykusuzluktan daha yalnız hissettiren ya da daha akıl bulandıran bir şey olamaz.
ÖzgürlükDuygular
Gecenin kör karanlığında ormanın içinde şarkı söylemek, çığlık atmak, yalın ayak dans etmek, hem de bir hayvan gibi ölümlülüğün farkında bile olmadan! Bunlar güçlü gizemler. Boğaların böğürmesi. Topraktan fışkıran bal membaları. Ruhlarımız yeterince güçlüyse aradaki perdeyi yırtıp atabilir ve o çıplak, dehşet verici güzelliğe gözlerimizi ayırmadan bakabiliriz, Tanrı'nın bizi bir çırpıda yemesine, yiyip bitirmesine, kemiklerimizden sıyırmasına ve sonra tükürüp yeniden doğurmasına izin verebiliriz.
Sayfa 53
Reklam