-Bunalım mı? Niye ki Josef, sen hayatın zirvesinde duruyorsun!
Breuer elini Freud'un elinin üzerine koydu.
-Hayatın zirvesi!Evet, doğru noktaya parmak bastın Sig. Hayat tırmanışındaki zirve! Ama zirvelerin de sorunu şu ki zirveden sonrası hep yokuş aşağı gidiyor. Zirveden bakınca önümde uzanan yılları görebiliyorum. Bu manzara hoşuma gitmiyor.
Bana Hegel'in ölüm döşeğindeki hikâyesini anlatmıştınız, hatırlıyor musunuz? Onu tek anlayan öğrencinin de onu yanlış anladığına dair hikâyeyi anlatmış ve kendiniz ölüm döşeğindeyken sizi yanlış anlayan bir ögrencinizin bile olamayacağını söylemiştiniz. Neden iki bin yılını bekleyelim ki? Ben buradayim iște! Öğrenciniz şu anda tam karşınızda duruyor. Hem ben, sizi dinleyecek bir öğrenciyim çünkü hayatım sizi anlamama bağlı!