İçinde hem dünya hem ahiret sevgisi bulunan bir kimsenin durumu adeta içinde sirke bulunan ve dolu olan bardağa su dokmeye benzer. Suyu doldururken sirke taşar.Çünkü her ikisi bir arada bulunamaz.
Kim dünya sevgisiyle mutlu ve memnun ise, Allah kendisinden hoşnut kalmaz ve onun münacatını, yakarışını da kabul etmez.Çünkü kişinin gözünde gözbebeği gibi olan şey ne ise, sonunda o şeye sarılır.Eger dünyayı göz bebeği gibi tutuyor ve seviyorsa, hiç şüphesiz bundan böyle meyli ve gayreti o yönde olacaktır.
Kim ahiret hayatında yararlanmak amacı taşımaksızın içinde dünya sevgisini barındırır, ahireti için bir azık hazırlamaya yönelik olmaksızın bu sevgiyi sürdürür ve bu anlamda bundan bir şey bekler, böyle bir kimse namazlarında yaptığı yakarışlarının ve münacatının hazzını ve tadını duyabileceğini sanmasın.
Hayat çözülmesi gereken bir sorun değildir.Her gün olabildiğince akıllıca,olabildiğince bütün ve olabildiğince duyarlılıkla yaşanması gereken bir şeydir hayat. Katlanmamız gereken bir şeydir.Onun çözümü yoktur.
Mutlu olduğum zamanlar daha dışa dönük oluyor, insanlarla çok şey paylaşabiliyorum.Huzunlu olduğum zamanlarda içimin titreyişlerine kulak kesiliyor ve şiir yazabiliyorum. Her iki durumunda ilahi bir bağış olduğuna inanıyorum.