-Sessizliği duyuyorum, dedi.
-Sessizlik duyulur mu?
-Sessizlik duyulur, sessizlik bağırır.
Son kurduğu cümle bu oldu. Onun sesini bir daha hiç duymadım. Sessizliği ise hiç susmadı.
Bu dünyada en nefret ettiğimiz kişiye dönüşmemiz çok ironik değil mi?
Düşünsenize, birinden o kadar çok nefret ediyor, onu o kadar çok düşünüyorsunuz ki, en sonunda ona dönüşüyorsunuz...