Kader Gün
@yesilleylek
"Ölünce unutulmak istemezseniz, ya okumaya değer eser yazın veya yazılmaya değer işler başarın."
Benjamin Franklin
Şu anda okuduğu kitaplar
Beni sarsan ve gerçeklikle yüzyüze getiren bir kitaptı. Anlaşılmamanın, insanın kendi dünyasını anlatamamasının ne kadar zor olduğunu hissettim. En sevdiğim alıntıyı da aşağıya bırakıyorum.
"Kendi dünyasında yaşayan herkes delidir. Şizofrenler, psikopatlar, manyaklar. Yani başkalarından farklı olanlar." s.45
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kurtlarla Koşan Kadınlar, her insanın, özellikle de kadınların kişisel gelişimleri için mutlaka okuması gereken bir eser.
İçerisinde 19 öykü var. Fakat kitap sadece bu öykülerden oluşmuyor. Estes, öyküyü anlattıktan sonra sayfalarca bu öykünün arkasındaki anlamları, toplumdaki ve özellikle kadının beden ve ruh hali üzerindeki yansımalarını açıklamış.
Bu öykülerden kimileri Kibritçi Kız ya da Çirkin Ördek Yavrusu gibi bilindik öykülerken, kimileri de adını bile duymadığımız anlatılar.
Kitabın yazarı psikaanalist olarak eğitim görmüş biri. Aynı zamanda bir şair ve bir aktivist.
Dolayısıyla psikoloji ile ilgilenmeyen biri için biraz ağır gelebilecek bir dile ve anlatıma sahip. En azından benim için öyle oldu. Fakat bu kesinlikle caydırıcı bir etken değil, olmamalı da.
Çünkü her hikaye biraz sizden bahsediyor aslında. Okuduktan sonra, bu hikayelerin kendi hayatınızla örtüştüğü noktaları keşfetmek, gerçekten bir aydınlanma sağlıyor. Bambaşka bir bakış açısı kazandırıyor.
Ben kitabı okurken, her bilmediğim kelimenin anlamına baktım, bunu sık sık ve hiç üşenmeden yaptım. Böylece kitap benim için çok da açıklayıcı bir hal aldı. Yarısından sonra neredeyse hiç zorlanmadım.
Kurtlarla Koşan Kadınlar benim için yaklaşık 2,5 yıllık bir gelişme süreciydi aslında. Uzun bir sürede, sindire sindire okumak, çok geliştiriciydi. Bir oturuşta 2-3 sayfadan fazla okuyamazdım. Bu kitabı, acele ile okumanın da faydalı olacağını düşünmüyorum zaten.
Yazar kitabı 20 yılı aşkın bir sürede tamamlamış. Buna bakarak bile çabucak bitirilebilecek bir eser olmadığını kestirmek mümkün.
Hatırlatayım ki, bu bir roman değil. Daha çok bir baş ucu kitabı. Çünkü ne zaman sıkışsam bu kitabın sayfalarına koştum. Her seferinde de kendime ilaç gibi gelen çıkarımlar yaptım.
Üstelik, tekrar tekrar
İnsanı kendi içine döndüren, düşündüren, durup şöyle bir hayatına, geçmişine bakmasını sağlayan bir deneme. Yazarın diğer kitaplarından farklı olarak oluşturduğu bu eserde, ana karakter kendisini anlatırken aslında bize sesleniyor, iç sesimiz oluyor. Birden empati kurmaya başlıyorsunuz ve verilen duyguları en içten şekilde hissetmeye başlıyorsunuz. Yoğun bir duygu seli yaşattığı için sakin bir kafayla, özellikle depresyonda olunmadığı bir zamanda okunması nacizane tavsiyem. Ben böyleyken bile içimden akıp gelen ağlama isteğini durduramadım. Yine de güzel, içli bir serüvendi benim için.
