Yaprak rüzgarla, insan sabırla sınanır. Dünyanın en güzel çiçeği gibi açsan da, seni bazen çiçek sevmeyenlere denk getirir hayat... Oysa bilemezsin; seni açtıran da, seni sınayan da aynı Kudrettir. Velhâsıl ey kalp; Madem ki Allah'ın haberi var, üzülmeye değecek bir şey yoktur. Bir mandalinanın kaderini bir armuda karıştırmayan Rabbim, senin yaşayacaklarını da zerresi zerresine yazmıştır. Yeter ki sabret...
O'na güven...❤️🩹🥀
Öyle bir dönemdeyiz ki
İki yüzlüler sahte gülüşleriyle hayatımızın ortasında.
Nankörlük sıradan bir huy, yalan söylemek ise bir refleks olmuş.
Yorulduk...
Yoruldum...
Yorulmadınız mı...
İnsanların gözlerinin içine bakarken bile güvenmek imkânsız hale geldi.
Sözler başka, niyetler başka.
Nankörlük artık bir karakter zafiyeti değil, sıradan bir alışkanlık gibi yaşanıyor.
Yapılan iyilikler çabucak unutuluyor, verilen emekler görünmez oluyor.
Yalan ise utanılan bir şey olmaktan çıkmış, zor anların savunmasına dönüşmüş.
İnsan, en çok da buna yoruluyor aslında.
Sürekli tetikte olmaya…
Birinin gözlerinin içine bakarken bile “Acaba?” demeye…
İçinden geldiği gibi güvenememeye…
Samimiyeti tartmak zorunda kalmaya...
Bazen ne düşünüyorum biliyor musunuz...
Bazen değil artık hep düşünüyorum bunu;
Kalbi temiz olan için bu dünya bazen fazla gürültülü, fazla kirli geliyor. Sadece dünya değil insanlar da...
Ve sonra kendime dönüyorum.
İçimdeki hakikat duygusu;
Ben halâ sahiciliği tanıyorum. Bir bakışta içtenliği, bir seste merhameti, bir davranışta karakteri ayırt edebiliyorum.
Çünkü samimiyet gürültü yapmaz; bağırmaz, gösteriş yapmaz.
Sessizdir ama derindir. Az bulunur ama bulunduğunda insanın içini huzurla doldurur.
Bu yüzden belki de kaybetmiş sayılmıyorum.
Yalancılardan, samimiyetsizlerden uzaklaştıkça aslında kendime yaklaşıyorum.
Nankörlükten uzak durdukça kalbimin kıymetini daha iyi anlıyorum.
Herkesi hayatımda tutamamak bir eksiklik değil; kimlerin kalabileceğini öğrenmek bir olgunluk.
Gerçek insanlar halâ var. Biliyorum.
Abartısız seven, karşılık beklemeden düşünen, arkan dönükken de aynı kalan insanlar…
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hadi kendi evimize gidelim bu kadar gurbet eller yeter evimize ait olduğumuz yere gidelim 🌸
Dünya, hiçbir zaman şimdiki kadar kalabalık ve hiçbir zaman şimdiki kadar yalnız olmamıştı. Her gün yüzlerce insanın yanından geçiyor, binlerce dijital sese maruz kalıyor ama günün sonunda o devasa kalabalığın içinde yapayalnız kalıyoruz.
Sabahattin Ali, Kürk Mantolu Madonna’da tam olarak bu modern trajedinin panzehrini, o unutulmaz ve sarsıcı tespitiyle kalbimize çiviliyor "Bir insanın bir insana yetebileceği..."
Raif Efendi, hayatı boyunca etrafındaki etten kemikten duvarlar arasında görünmez olmuş, kendi ailesinin bile yabancısı haline gelmiş bir adamdır. Onun bu silik ve içe dönük dünyası, Berlin’de bir sanat galerisinde, bir tablonun karşısında Maria Puder ile kesiştiğinde zaman durur. O andan itibaren anlarız ki; ruhun yalnızlığı ne coğrafyayla ne de kalabalıklarla ilgilidir. İnsan, kendi derinliğini görebilecek, o derinlikteki sessizliği paylaşabilecek tek bir ruha ihtiyaç duyar.
Sabahattin Ali bize aşkın o klişe, tantanalı ve dışarıya şov yapan halini anlatmaz. Onun anlattığı, iki insanın birbirinin eksik parçalarını sessizce tamamlaması, dünyanın bütün vahşetine ve anlamsızlığına karşı birbirine sığınmasıdır. Maria Puder’in elini tuttuğunda Raif’in hissettiği o muazzam emniyet duygusu, aslında insanın dünyadaki en büyük arayışıdır.
Her şeyin hızla tüketildiği, insanların birbirini basamak olarak gördüğü bir evrende tek bir insanın, başka bir insanın tüm varoluşsal boşluğunu doldurmaya yetebileceği gerçeği hem çok büyüleyici hem de çok sarsıcıdır.
Filozofların, sosyologların ciltlerce kitapla açıklamaya çalıştığı o "varoluşsal yalnızlık" sancısını, Sabahattin Ali şu tek bir cümleyle özetler:
"Dünyada bana ‘Ben de varım!’ dedirtecek tek insanı bulmuştum."
Bu cümle, kütüphaneler dolusu felsefe kitabından daha ağırdır. Çünkü insan, ancak başka bir insanın
Allah bir kapıyı kapatıyorsa, kulun görmediği daha hayırlı bir kapıyı hazırlıyordur.
En kötü ihtimalden en güzel ihtimal doğar,
yeter ki sen duanı kesme, Rabbinin takdirine küsme.
___ /Güven Taşdemir