Allah yeter… Geri kalan her şey bir şekilde gelip geçiyor. İnsanlar, sözler, vaatler, kalabalıklar… Hepsi bir gün sessizliğe karışıyor. Dün çok önemli sandıkların bugün hiçbir ağırlığı kalmıyor. Dünya dediğin şey bazen sadece bir yorgunluk gibi çöker insana; koşarsın ama nereye gittiğini bile bilmezsin. O yüzden insan en çok şunu öğreniyor: Her şey boşalırken, kalbin içinde kalan tek gerçek değişmiyor. Allah yeter… çünkü ne insanlar kalıcı, ne de bu dünya güven verici. Geriye sadece O’nun varlığına sığınan bir kalp kalıyor.