Ağla gitsin yeter
İkiz kardeşlerimiz Emilia ve Vittoria. İki kardeş birbirinden farklı Emilia daha sakin evde kalıp kitap okumayı seven tercih eden bir tip, Vittoria ise daha maceraperest.
Burada okurun birinden inceleme gördüm ve hak verdim. Bende Vittoria'nın gözünden okumak isterdim, Emilia biraz fazla pasif kaldı. Vittoria daha meraklı ve daha gizemliydi onun gözünden okusak onu merak ederken daha keyifli olurdu bence..
Çeviri kaynaklı olduğunu düşündüğüm bazı sayfalar var bu konuya nereden geldik hangi ara oldu bu diye anlayamadığım bir iki sayfa var.
Olaylar birbirine bir şekilde bağlanıyor yazar bunu iyi becermiş. Diyorum ki ya ne alaka şimdi bir bakıyorum konuyu bağlamış bu konuda hakkını yiyemem.
Sinir olduğum ve okurken yeter artık dediğim satırı sizinle paylaşacağım.
"Gözlerim akmayan yaşlardan ötürü yanmaya başlamıştı" yeter artık ağla lanet cadı dedim içimden.
Spoiler !
Öfke'nin öldüğünü düşündüğünde ağladı, baya üzüldü falan sandım çok geçmeden normal yaşantısına devam etti.
Emilia sürekli Öfke'nin iblis olduğunu unutuyordu merhamet, anlayış falan bekliyordu. Kaldı ki Öfke gerçekten de kibardı amacının ne olduğunu ne istediğini tam kestiremedim ve onu merak etmekten kendimi alıkoyamadım.
Diğer anlamadığım durum ise Haset'ten duyduğu şeylerden sonra sinirlenip neden öfkeyi öptü onu hiç anlayamadım normal tartışabilirdiniz. Kaldı ki kitap baya baya yavaş ilerliyor ve içinde aşk kırıntısı vardı duygu sıfıra yakındı.
Ayrıca nineleri insan gibi anlatsaydı Vittoria ölmezdi, böyle plansız iş yapacaklarına nineleri durumu güzelce ifade etse tabiri caizse bok yoluna gitmezlerdi.
Ayrıca manastırda bir bok yeniği olduğunu anlamıştım Antonoia dan şüphelenmiştim şaşırmadım da. Ama son finalde çağırdığı iblisi öğretmeni olan Haset gelir diye beklemiştim. Kibir ne alaka. Bizim
Dervişin Teselli Koleksiyonu ile yazarlık yoluna baslayan Mecit Ömür Öztürk son kitabı Duayı Yeniden Keşfetmek. Duayla okuyorum.
.
Güçsüzlük ve noksanlıkların farkında olan biri, sözlü ve fiili dualara yönelir. Aczini idrak ederek Allah'tan Her konuda yardım diler ve böylece sonsuz kudretten istifade yoluna girmiş olur. sayfa 11
.
On altı demesini kitaplastıran yazarımız Dua ile başlayan bölümlerde yüzlerce kaynaktan notlar ile bizim fıtratımızı düzenliyor. İbadetimizi gözlemliyor. Öğretmen olarak bize yol gösteriyor.
.
Her dilediğimizi işiten bir kudret var, onun her şeye gücü yeter, her derdin dermanı da ondandır. Dertlilerin derdini dinleyen, muhtaçların duasını işiten ulvi ve şefkatli bir zatın varlığı duanın ortaya çıkardığı bilgilerdendir. sayfa 29
.
Hayykitap tan çıkan kitabımız aynı zamanda Dervişin Teselli Koleksiyonu 5 Gerçekleşen Duaların Ortak Sırları olarak ta alt yazısı var baslikta.
.
İnsanın Allah'a olan büyük güveni onu doğadan alıkoymamalıdır. Çünkü dua yalnızca bir güç alma ve problem çözme meselesi değil, aynı zamanda Allah ile bir münasebet kurarak ruhi ihtiyaçları giderme etkinliğidir. En faydalı psikolojik ilaçtır. sayfa 64
.
Cengiz Aytamov'dan Kemal Sayar'a Ahmet Hamdi Tanpinar'dan Ali Ural'a onlarca yazar ve düşünürüm notlarınıda kitapta buluyoruz.
.
Kahvekokulukitaplar1 ile beraber okuduk Teşekkürlerimizle
Kahvekokulukitaplar1 ile beraber okuduk Teşekkürlerimizle
Reklam
Ponçik öyküm (gözleri kalp olan emoji)·104 syf.·Alıntı
10/10
2026 92. kitabı
90 sayfalık bir öykü,
Kısacık bir öykü bile olsa bıraktığı etki büyüktü ben de.
Küçük şeylerin önemini anlıyorsunuz.
Kitabım;insanların yalnızlığı,birbirini anlama çabası ve sevginin dönüştürücü gücü üzerine kurulu.
Kısa ama akıcı,yer yer hüzünlü,düşündüren ama ağır olmayan kitaplardan.
Bence bu kadar açıklama yeter.Alıp okumalısınız.
Hadi gittim ben,depresyondayım azcık düşüncelerimin altında ezileyim.
Öptüm cınım bayyss
10/10
2018 1. kitabı
Kitap, adının aksine hiç komik değil. "Komedia" ortaçağda "mutlu sonla biten hikâye" anlamına geliyordu. Dante’nin hikâyesi de cehennemin dibinden cennetin en yüksek katına uzanan, acıyla yoğrulmuş ama nihayetinde umut dolu bir yolculuk.
Beatrice cennete çıkan yolda elini uzatıyor. O, Dante’ye "Gel" diyor ve Dante gidiyor. Çünkü aşk, korkudan daha güçlü. Aşk, utançtan daha cesur.
Acı üzerine (genellikle Inferno’dan anılır):
"Geçmişteki mutluluğu anımsamak kadar büyük acı yoktur."
Kitabı okurken en çok etkilendiğim yerlerden biri, kimse sonsuza dek lanetlenmiyor; herkesin bir şansı var. Yeter ki pişmanlık ve çaba olsun.
Hepimiz bir yolculuktayız. Hepimiz bir ormanda kayboluyoruz. Hepimiz bir Beatrice’ye, bizi kurtaracak bir aşka, bir anlama ihtiyacımız olduğunu hissediyoruz.
Bu kitap bana şunu öğretti: Acıdan kaçmak yerine onun içinden geçmek gerekiyor. Cehennemi görmeden cennete varılmaz. Ve en karanlık anda bile, uzaktan da olsa bir ışık, bir el, bir ses olabilir.
Eğer hayatınız bir yerlerde tıkanmışsa, eğer kendinizi kaybetmiş gibi hissediyorsanız, Dante'yi okuyun. Latince değil, kendi dilinizde, yavaş yavaş, not alarak. Çünkü o sadece ortaçağ şairi değil. O, seninle aynı acıyı tatmış, aynı aşkı yaşamış bir adam.
Kitabın açılışı (Inferno, Canto I):
"Yaşam yolumuzun yarısında, karanlık bir ormanda buldum kendimi, çünkü doğru yol kaybolmuştu."
Cehennem’in girişinde (Inferno, Canto III):
"Buraya girenler, tüm umutlarını terk etsin!"
__Haruki Murakami-1Q84 2. Kitap
“yürekten sevdiğin bir insan varsa, bir kişi olsun yeter, hayatın kurtulmuş demektir. o seni sevmese bile."
1Q84’ün ikinci kitabı bitti
Farklı hayatlar süren Aomame ve Tengo’nun paralel evrenlerde yaşadıkları hayatlar birbirlerini tanımaya başladıkları günden itibaren detaylandırılmış. Bunların dışında cemaat entrikaları, tuhaflıklar,karakterlerin derin tasvirleri yapılmış. Ama ana tema aşk gibi görünse de Murakami’nin saplantılı fantezi dili burada da baya baskın duruyor, distopik tarz severler için güzel ama çok da şey değilmiş tadında..ama ben yine de iki aşık biraraya gelebilecek mi 3. Kitapta merak ediyorum…
#bitavsiyemvar __
Orhan Murat Bahtiyar’ın öykü evreni, hayatın dış çeperinde kalmış insanların iç seslerinden örülü bir ağdır. Etini Acıtmak, sadece bir öykü kitabı değil, aynı zamanda modern insanın, "yaşamak" ile "sadece nefes alıp vermek" arasındaki o ince çizgide nasıl yalpaladığının bir güncesidir. Bahtiyar, kitabın kapağında bizi oldukça sert bir ontolojik gerçekle karşılar: “İnsanlar ikiye değil, üçe ayrılıyor bence: Yaşayanlar, yaşamayanlar ve bir de kendine ait bir yaşam kuramayanlar.” Bu tasnif, eserin ruhunu ele veren bir anahtar gibidir.
"Yaşayanlar", hayatın ritmine uyum sağlayan, düşüşlerini ve yükselişlerini sahiplenenlerdir; "yaşamayanlar" ise bir şekilde varoluşun dışına düşmüş, ruhsal bir çekilme yaşamış olanlardır. Ancak yazarın asıl odak noktası, bu iki uç arasında sıkışıp kalmış olan "üçüncü tip"tir.
"Kendine ait bir yaşam kuramayanlar", başkalarının arzularının, toplumsal beklentilerin ya da kaçırılmış fırsatların gölgesinde ömür tüketenlerdir. Onlar için hayat, kendi elleriyle inşa ettikleri bir yapı değil, başkalarının kurduğu bir senaryoda oynadıkları zoraki bir rolden ibarettir. Bahtiyar, bu karakterlerin içsel boşluğunu tarif ederken, insanın kendine yabancılaşmasını bir sızı gibi işler. Bu tipoloji, öykü boyunca karakterlerin neden sürekli bir "eksiklik" hissiyle boğuştuğunu, neden ellerindekiyle yetinemediklerini ve neden kendi hikayelerinin yazarı olamadıklarını anlamamızı sağlayan bir pusula işlevi görür. Yaşamın içinde aktif birer özne olanlar ile hayatın akışında sadece savrulanlar arasındaki o görünmez uçuruma işaret eder.
Toplumsal ahlakın ve vicdani pusulanın zayıfladığı bir çağda, karakterlerin kendi içlerine çekilişlerini okuruz: “Kimsenin hakkına girmedim, hayatta yalan konuşmadım; bana o yeter. İnsanın vicdanı rahat edecek... Yoksa illaki
Reklam
Reklam