Sən elə bilirsən ki, daxili hüzur yalnız sakitlikdə tapılır...
amma hüzur elə bir haldır ki, səssiz otaqda deyil, ən çox səni sınayan anlarda ortaya çıxır.
Hüzur - hər şey yolunda olanda yaşanan yumşaq bir duyğu deyil.
Hüzur - içində tufan qopsa da, nəfəsini itirmədən öz mərkəzində qala bilmə gücüdür. Səni əsəbləşdirən insanlar, gecə yarısı gəlib çatan qorxular, gözləmədiyin xəyanətlər və həyatın yumruqları...
Hüzur onların yoxluğunda yox, onların içindən keçərkən yıxılmamağı öyrəndiyində yaranır. Sən elə bilirsən ki, hüzur hər şeyin aydın olduğu bir andır...
amma əslində hüzur - cavabların olmadığı, amma yenə də içinlə barışıq olduğun andır.
İçindəki suallar səni boğmur artıq; sən onlarla birgə nəfəs almağı öyrənirsən.
Hüzur - duyğuların səni idarə etməni dayandırdığı, keçmişi çəkib-çevirmədiyin,
gələcəyi zorla həll etməyə çalışmadığın,
özünlə bəslədiyin sakit dostluqdur.
Sən elə bilirsən ki, daxili hüzur uzaqlardadır... amma o səndədir. Sən qaçdıqca yox olur, dayandıqca yaxınlaşır, özünü dinlədikcə səni duyur.
Hüzur - səni başa düşən bir insanın gətirdiyi
rahatlıq deyil, özünü başa düşməyin verdiyi sərbəstlikdir.