Demek ki İslâm pratiğe geçirilmeyen teorik bilgiyi, eyleme dökülmeyen söylemi, özümüz olmayan sözümüzü vesile-i necat ve kurtuluş sebebi göstermeyerek ilmin amele yansımasını yani söylemde kalmayıp amelimiz olmasını istemektedir.
İnsan ilmiyle amel etmediği, öğrendiklerini teorikten pratiğe, söylemden eyleme geçirmediği sürece öğrendiği ilim asla kendisine fayda vermez ve veremez.