...babası sağken yetim kalanım ben,
şiirle avutulanım..
gönül başkentin de darbe olan,
devrik bir şairim.
Bergman resitaliAlıntı
Yüksek kaliteli etiketlerini üstünde taşıyanlar
Toprak olacaklar desem inanmazlar
Güya maksat eğlenip gitmek diyorlar
Hangi maksat? Hangi eğlence? Hangi hayat?
Riyakarlığı keşfetmiş o yetim, masum kahkaha
Yüz hatlarımda belirdi
Buruşmuş, bir kenara fırlatmışsın
Orada sana kimse bakmaz, bir lokma ekmek dahi vermez
Pulların dünyasında yaşıyorsun pulsuz çocuk
Etiketsiz, statün olmadığı halde
Sığınacak bir yer arıyorsun masum, yetim çocuk
Burası dünya veya değil
Hiç bilmediğim bir zamanda, hiç bilmediğim bir yerde
Sürekli, izafi bir boşluğun içindeyim
Adını rica ediyorum siz verin bu karmaşanın
Bense yorgunluğumla dinlenmek için kurduğum
Kafamın içinde bir salıncakta sallanıyorum 
Fuat Adıgüzel
Fuat Adıgüzel
Ulu Hakan’a Arz-ı Hâl
Sen gittin, öksüz kaldı koca bir coğrafya,
Çakallarla sarıldı her köşede önümüz.
Satıldı parça parça asırlık o harita,
Öyle bir devir ki bu, belirsiz yönümüz.
Kurt postu giyen hain, her tarafta kol gezer,
Kimin kimin uşağı olduğu bilinmez oldu...
🇹🇷🌹🇹🇷
Kudüs’ün gözü yaşlı, Siyonist bağrını ezer,
Gittiğin günden beri Filistin gülmez oldu.
Suriye duman duman, kan ağlıyor şehirler,
Doğu Türkistan’ımda dinmiyor işkenceler.
Seni mumla arıyor, kuruyan o nehirler,
Gündüzü esir aldı, bitmek bilmez geceler.
🇹🇷🌹🇹🇷
Sen ki Nebi incinmesin, ruhu muazzep olmasın diye,
Demiryolu rayına "Keçe serilsin!" dedin.
Ümmetin her derdini aldın cana hediye,
Mübarek topraklara hürmeti can eyledin.
Şimdiyse Kâbe resmi, gökdelenler gölgesi,
Kâfirin arzusuyla şehirler yükselttiler.
Unutuldu Hakan’ım, o incelik, o nefes,
Mukaddes emaneti maddiyatla örttiler.
🇹🇷🌹🇹🇷
Dört bir yanımız feryat, her yanımız hicran,
Toprak utandı bugün, bayrak boynunu büktü.
Yarım kaldı bıraktığın o büyük, kutsal devran,
Seninle koca bir asır, tarih önünde çöktü.
Uyan Ulu Hakan’ım, bak ümmetin haline,
Sen gittin gideli, coğrafyamız yetim kaldı...
Benim karşımdaki ilçede oturduğunu öğrendiğim ve kendisiyle karşılaşıp tanışmak için Allah'a dua ettiğim Kars'ın güzeli bir kız vardı. Onla karşılaşmak, tanışmak ve evlenmek için sonunda her ay aldığım maaşla çeyrek altın almak yerine yetim doyuracağım sonunda. Arkadaş 32 yaşında adamım ergen gibi kızın Instagram hesabında nöbet tutuyorum. Allah bana nasip etsin aşırı güzel. Çeyrek altın alacağıma yetim duası alayım daha iyi 😉
Memleket ÜzerineDuygu ve Düşünce
Memleket ne dünyaya gözümüzü açtığımız ne de yaşamaya çalıştığımız o yerdir. Memleket ne ana yurdumuz, ne baba ocağımız, ne de içinde yetim gibi yaşadığımız o yaban şehirdir.
Uzun yıllar tek başına, ailesinden uzakta yaşamış olanlar, ait olmamanın ne demek olduğunu çok iyi bilir. Ailemizin şehrine gittiğimizde, her yanını bildiğimiz o şehirde hissettiğimiz ve bizi saran yabancılık duygusu nasıl tarif edilir? Bir zamanlar bir olduğumuzla el olmak gibi; her yanını bildiğimizle bir daha birbirimizin olmayacağını bilmek gibi biraz da suçluluk belki.
Yaşadığımız şehre döndüğümüzde hissettiğimiz huzur, oraya alışmış olmamızdandır, düzenimizdendir. İkisinde de sevdiklerimiz vardır; mutluluğu da huzuru da, mutsuzluğu da derdi de buluruz. İnsani şeylerin hepsi vardır içlerinde ama ait değilizdir; ayaklarımız yere değmez, aldığımız nefes bizim değilmiş gibidir; her an gidecek bir misafirmişiz gibi hissederiz.
Bazen orası tam ama sen ait değilmişsin gibi gelir. Bazen fazlaymışsın, o şehir seni kusuyormuş gibi; bazen kalabalığın içinde kendimizi küçük bir zerre gibi hissederiz. Bazen de büyüğüzdür, sanki o şehre sığamıyormuşuz gibi.
Yurdumuz, ülkemiz, vatanımız bellidir ama asıl memleketimiz neresidir? Anladım ki memleket dediğimiz, sevdiğimizin yanıdır. Metropol, küçük şehir, kasaba ya da dağ başındaki küçük bir köy fark etmez. Hepsinin kendine göre zorlukları vardır ama aidiyet hissinin yarattığı boşlukla yaşamayı başarmış olanlar, bu zorluklara da göğüs gerebilirler. Onlar evin dört duvar olmadığını, evin içinde birlikte yaşadıklarımız olduğunu bilirler. İşte şehirler de evler gibidir.
Memleket dediğimiz, sevdiğimizin yanıdır. İnsan ilişkilerinde bağ kurabiliriz ama ait olma hissini yaşayamayız. Sevdiğimiz kişiyle sevmek, sevilmek, birlikte mutlu ve huzurlu olmak değil;
*HİCRET - 3*
*Karısını dul, çocuklarını yetim bırakmak isteyen varsa önüme çıksın*
Bu arada Hazret-i Ömer bir gün kılıcını kuşandı, yanına oklarını ve mızrağını alıp Kâbe'yi açıkca tavâf etti. Orada bulunan müşriklere yüksek sesle şunları söyledi: "İşte ben de dînimi korumak için Allah yolunda hicret ediyorum. Karısını dul, çocuklarını yetim bırakmak, anasını ağlatmak isteyen varsa önüme çıksın."
Böylece Hazret-i Ömer ve yanında yirmi kadar Müslüman güpegündüz açıktan Medîne'ye doğru yola çıktılar. Onun korkusundan bu kâfileye hiç kimse dokunamadı. Daha sonra Eshâb-ı kirâmdan diğerleri de hicrete devâm ettiler. Bu arada Hazret-i Ebû Bekr de hicret için izin istedi. Resûlullah efendimiz "aleyhissalâtü vesselâm"; *"Sabreyle. Ümidim odur ki; Allahü teâlâ bana da izin verir. Berâber hicret ederiz."* buyurdu. Hazret-i Ebû Bekr; "Anam babam sana fedâ olsun. Böyle ihtimâl var mıdır?" diye sordu. Resûlullah da; *"Evet vardır."* buyurunca sevindi. Sekiz yüz dirhem vererek hemen iki deve satın aldı. Beklemeye başladı. Nihâyet Mekke'de Peygamber efendimiz, Hazret-i Ebû Bekr, Hazret-i Ali, fakirler, hastalar, ihtiyarlar ve müşriklerin hapsettiği kimseler kaldı.
Diğer taraftan Medîneliler (Ensâr), hicret eden Mekkelileri (Muhâcirleri) çok iyi karşılayıp, misâfir ettiler. Aralarında kuvvetli bir birlik meydana geldi. Resûlullah'ın da hicret edip, Müslümanların başına geçeceği ihtimâliyle Mekkeli müşrikler telâşa kapıldılar.
Mühim işleri görüşmek için bir araya geldikleri Dârünnedve'de toplandılar, ne yapacaklarını konuşmaya başladılar. Bu toplantıya şeytan da "Şeyh-i Necdî" yâni Necdli bir ihtiyâr kılığında, düzgün kıyâfetli olarak katılmıştı. Çeşitli teklifler öne sürüldü. Hiç biri beğenilmedi. Kendisine söz verilen Şeyh-i Necdî kılığındaki şeytan onlara; "Sizin