Birbirlerinden başka kimseleri ve denizin öte tarafında birlikte kurmayı hayal ettikleri hayattan başka hiçbir şeyleri olmayan kız ve oğlan, yine yetim kalmışlardı.
Üstad Sezai Karakoç, Teoman Duralı, Fuat Sezgin
Rasim Özdenören, Akif Emre ve Yavuz Bülent Bakiler
Alev Alatlı Hanım, Asım Gültekin, vah ki Mevlana Idris Zengin
Ahmet Kekeç, Bülent Parlak ve dahi postnişin Ömer Tuğrul İnançer
Uçtular birer birer, birbiriyle yarışır gibi
Demediler geridekiler bizsiz kalırlar, nasıl
Sarıp sarıp sırtlarına mebzul iyiliği, hayrı, güzelliği
Fânî size kalsın dediler menzilimiz mukaddes, menzilimiz asıl
Eksildik takvimlerin eksilmesinden daha çok
Daha derin, okyanusların eksilmesinden
Her birinin çekilmesiyle has bahçemizden
Biraz daha öksüz kaldık, biraz daha yetim
Her bir zikıymetin ayrılışıyla meclislerimizden
Gittiler peş peşe, bırakarak yâranı yetim
Ellerimiz döşümüzde bağlı kaldı ah
Gözlerimiz mezar taşlarında
Güzeldiler, cümlesini güzel bildik
İyiydiler, el-hak bildik her daim iyi
Aziz ruhları için gönülden Fatiha.