Daha güzeli, onun ardıllarında ondan bahsedilmesi. Cicero okuduktan sonra Seneca'nın ondan bahsetmesi, sonra Boethius okuyunca onun hem Seneca hem Cicero'dan bahsetmesi. Bir an samimiyetle okuduğunuz yazar, bir sonraki yazarda çoktan toprak olmuş, insana bir sevdiğini kaybetmiş gibi hissettiriyor.