Hayatınızın değerini ve ender bulunuşunu daha fazla hissettikçe onu nasıl kullanacağınızın ve nasıl açığa çıkaracağınızın tüm sorumluluğunuz olduğunu daha iyi kavrayacaksınız.
Sonuçta ses başkası duysun diye yok mu?
Ve aramızdaki bağı oluşturan hikayeler değil mi? Diğerinin göremediği şeyi anlatmaya çalışmak sevgi dolu bir eylem değil mi?