Kitabı bir kaç defa elime aldım fakat bir türlü başlamadım. Bana göre kitap okumanın zamanı yoktur ama kitabın ruhuna işleyebilmesi için doğru zamanda okunması gerekir. Belki hissetmedim ve başlamadım. Ama sonunda başladım ve bitirdim belki ben de biraz bitmiş olabilirim, mühim değil. Bitirdikten sonra dakikalarca sayfaları dalgın bir şekilde karıştırdım. Hiçbir şey düşünmeden -ya da çok şey düşünmekten hızına yetişemediğim için hiçbir şey gibi anlıyorum, bilmiyorum- etrafıma baktım. Onlar harikalardı ama artık onlar yoktu...
Kalemle çizerek okuyacağımız değil gözümüzle gönlümüzle hissedeceğimiz, kalbimize yazacağımız bir kitap. Zaten kalkışsak tüm kitabın altını çizmek durumunda kalırız. Gerçekten tamamı kalbimde ve zihnimde yazılı. Müthiş bir tutku ve herkesin şahit olması lazım.
"Şimdi ben gidiyorum. Fakat ne zaman çağırırsan gelirim..." dedi.
Evvela ne demek istediğini anlamadım. O da bir an durdu ve ilave etti:
"Nereye çağırırsan gelirim!"
Ölüm yine her şeyi değiştirdi.
Reklam
Bir kadının tamamen varoluşuna, hissettiği ve yaşadığı zıt durumlar karşısında yedirememe duygusuyla hayatını kararttığı gerçek yaşama dayanan bir öykü. Bir Çöküşün Öyküsü. Tam bir kendini çökertme öyküsü.
İnsanların karşılaştığı durumlarda içlerinde yaşadığı savaştan bahsediyor, hezeyanı anlatıyor ve bu karışıklığın sonunda belki de çoğumuz yapmayacağı şeyi yapıyor.
Ne kadar çok hayal kursa da hiçbir şeyin düşündüğü gibi olmadığı da ortada.
Belki kafa karışıklığı yaratıyor ama aslında insana böyle olsa nasıl olurdu konularında açıklayıcı oluyor.
Sürükleyici bir kitaptı bana göre. Ayrıca 'İnsan nasıl düşünürse öyle yaşar.'
