nida
@yontuk
o zamiri üzerine
"O" anlamını yalnızca "ben" ve "sen" ile ilişkisinden değil, "bu" ve "şu" ilişkisinden de alır. Bir şahıs zamiri olduğu kadar bir işaret zamiridir de. Ama şahsiyetle işaretin "o"nda birleşmesi elbette tesadüfi değil.
...
"Üçüncü denen şahıs gerçekten de birine ya da bir şeye ait bir önermenin işaretidir ama özgül olarak bir kişi ile ilişkili değildir. Şahıs zamirlerinin değişken ve gerçek anlamında kişisel olan yönü burada yoktur... Üçüncü şahıs bir "şahıs" değildir; işlevi kişi-olmamayı ifade eden bir sözel biçimdir."
Reklam
"BEN" kelimesi sanki dildeki en saydam kelimelerden biri. Biri "ben" dediğinde kimi kastettiği hakkında kuşkuya düştüğümüz pek seyrektir; işte o'nu, kendisini, karşımızda konuşmakta olanı kastediyordur.
...
Örneğin masa kelimesiyle karşılaştıralım. Var olan hiçbir masa bu kelimenin anlamını tüketemez; çünkü her tek masayla "masa" kelimesinin ideal anlamı arasında belirli bir mesafe vardır. 'Bu masa da masa mı?" diye sormamıza, şairin "Masa da masaymış ha!" diye yazmasına imkân veren bir mesafe.
" Bereket" kelimesi Arapça "baraka"dan türemiş. Söylenene göre, cahiliye döneminde tasarlanabilecek en yaygın kutsallığa, bir anlamda çölün kutsal ruhuna işaret ediyormuş. İslam âlimleri ona bir sürü teolojik anlamlar yüklemişler. Sonra, yıllar sonra, birtakım bankerler, Müslümanlara dini inançlarının gereklerinden vazgeçmeden finans kapitalle eklemlenebileceklerini düşündürmek için, hatta belki de gerçekten de yaptıkları bankacılığın kelimenin tılsımı sayesinde dönüşeceğini düşünerek, Al Baraka diye bir banka kurmuşlar.
Reklam