Akşam olur mahpusane kilitlenir,
Kimi kağıt oynar, kimi bitlenir..
Kiminin temyizden evrakı gelir,
Düştüm bir ormana yol belli değil..
Yatarım yatarım gün belli değil...
Mahpusane içinde üç ağaç incir,
Kolumda kelepçe boynumda zincir..
Zincir sallandıkça her yanım sancır,
Düştüm bir ormana yol belli değil..
Yatarım yatarım gün belli değil... Yaşar Kemal
Adorno’nun sözleriyle: “Normal insanların ahlaki bir yükümlülük saydığı şey onda bir takındıydı; sürekli olarak kendi hatalarını yakalamaya uğraşıyordu.”