Şiir doğrudan doğruya bir yaşama ürünü müdür sizde arkadaşlar?
Ne düşünüyorsunuz bu konuda 
Selma Nur Arslan, 
Murat Ergin, 
Esma ve 
Ahmet Karakuş
Bence şiir yaşamın bir ürünüdür Sevgili Demet :)
Yaşamın getirdiklerinin bir sonucudur, her duygunun, her an'ın..
Bence de bir yaşama ürünüdür. Nasıl ki sevinç, mutluluk kaçınılmaz ise hayatta hüzün de hayatın bir parçasıdır duygularımızda.
Peki bir örnek vermek istiyorum sevgili Ahmet (: hiç aşk acısı yaşamamış veyahut bir yakının ölümüne şahit olmamış bir insan bunları dile getiremez mi demek istiyorsun illa yaşaması deneyimlemesi mi gerekir sence?
Cahit Sıtkı Tarancı'nın bir röportajında dediği gibi; şiir, hayatın bir parçasıdır... Hayatı yaşamadan şiir yazamazsın bence.
Çok güzel bir nokta sevgili Demet :))
Şiir bence bir bilgi değil tecrübe ürünüdür. Bir duygu difüzyonudur..
Bir duyguyu tatmayan insan o duyguyu bir başkasına nasıl ikram edebilir ki ?
Belki hüzün tatması için birini kaybetmesi gerekmez, bir başkasının kaybıyla da hüzünlenebilir. Empati insanlara cömert bir elçidir adeta..
Her duyguyu tatmanın bir yoludur..
Senin düşüncelerin nelerdir acep bu hususta :)
Çok güzel söyledin Selma :) çok haklısın. O yüzden denir ya, yaşamayan bilmez... Bazen bazı insanları anlayamamamızın sebebi bu değil midir? Yaşamamak...
Kesinlikle Esma. Bu empati ile alakalı da değildir ayrıca. İstediğin kadar empati yap yine de o duyguyu tam olarak anlayamazsın. Evet onun yerine kendini koyarak düşünebilir, onun için üzülebilir veya sevinebilirsin ama onun yaşadığı hissi asla tam olarak yaşayamazsın :(
Belki de bu yüzden şiirleri yorumlamak çok zordur. Şairin ne yaşadığını, nasıl yaşadığını anlamadığımızdan söyleyecek bir şey bulamıyoruz..
Kesinlikle. Hele ki şairler kendince farklı bir metafor kullandıysa bu durum daha da kaçınılmaz oluyor. Peki sizce, bir şairi çok iyi tanımak onun yazdıklarını tamamen anlamamızı sağlar mı?
Öncelikle yorumun için teşekkürler Ahmet Karakuş 😉
Her şairin şiirinde yer verdikleri duyguları bizzat yaşayıp üzerine yazdıkları fikrine katılmıyorum aslında ben.
Şiirin tecrübelerden ziyade his ve düşünce yapısı ile ilgili olduğunu düşünüyorum ve tıpkı Murat ile konuştuğumuz inanç mevzusu gibi hatırlarsınız...
Hani çok istersen her şey mümkün dercesine. Bazen bir şeyin hayalini veyahut düşüncesini öyle çok kurarsın ki yaşamamış olup yaşamış hissi uyandırıp, öyle içselleştirip benimsersinki bir süreden sonra adeta kalemine sen yaşamışçasına geçer sen dahi yaşamış olduğuna inanıverirsin; tadı gelir, rengi gelir, nefes alır, vücut bulur.
Sadece kendini inandırmakla kalmayıp karşındaki insanları da kaptırıveririrsin o rüzgara (tıpkı hepimizin şahit olduğu münazara örneklerimizde olduğu gibi; iş bu 'mesela yani'yi tutturabilmek de😂)
Belki de şairin yaşayıp yaşamadığından ziyade bizim ne aldığımızdır önemli olan.
'Şairin ve şiir okurunun şiirde buldukları sadece kendi uçkunluklarıdır,' der
İsmet Özel ne de güzel der ben buna inanırım en nihayetinde. Yazar veya şair kaleminden damıtır sözcüklerini okurunda yerini bulur o sesler, sözcükler, noktalar kendine göre şekillenir anlamlanır bütünleşir. Şairin değil de okurun ürünü, oluverir. Budur aslolan okuyucuda ne hissettirip ne yaşattığı..
Altına yorum yaptığımız gönderiden bağımsız olarak bu soruya kendimce yorum yazmaya çalışacağım, cevap olacağı muamma. Öncelikle yaşama ürünü kavramını anlamaya çalışıyorum. Ve vardığım sonuç hiçbir şeyin yaşamdan ve yaşananlardan bağımsız düşünülemeyeceği. Doğrudan diye özellikle belirtilmesi ise birtakım açıklama yapmam gerektiği hissi uyandırdı. Ben şiirin yaşamdan beslendiğini söylemek istiyorum. Malzemesi olaylar, hisler, durumlar, hatıralar, bizatihi insanın kendisidir ama şunu söylemeden geçemem; şiir, bu malzemeleri kullanarak yaşamı gösterme biçimidir. Fikrimce...
Bir kere okumakla olacağını sanmıyorum ama denemek bedava. 😅 O zaman bakarız artık
Yorumumda buna aykırı bir söylem yok sanırım ki ben de bu düşüncedeyim. Bir duyguyu yaşamadan yaşatmak günlük hayat içerisinde biz istemeden bile mümkün, fakat şiirle yaşatmak işte bunu başarmak şair işi. Gel gelelim, şiirin günlük yaşamla benzerliği, duyguyu yaşatmasında karşı tarafın alıcılarının insafına kalıyor olması.
Hiçbir şeyin yaşamdan bağımsız olmayacağını yazmıştın. Haliyle aynı ağacın farklı dalları olarak yol almaya devam ediyoruz 😅
Zaten her şiir yazanı şair diye adlandırmak ne mümkün! Benim gözümde sayılı ve oldukça azdır. O duyguyu ve hissiyatı verenler.
En baştaki soruya tekrar tekrar dönüp bakıyorum. Üzerine epey yorum yapılacak türden ucu oldukça açık. Bu yüzden güzel bir soru olduğunu söyleyebilirim. Eklemek istediklerim var. Şiirin, yaşamdan beslenerek ortaya çıkan bir üründen ziyade gerçekliğin yeniden tasviri olduğu şeklinde yorum yapacak olursam söylediklerim belki daha anlaşılır olur veya daha da anlaşılmaz 🤭 Böylece yaşamın bir parçası haline gelmez, yaşamın bizzat kendisi olur, bir yaşama biçimi olur. Herkes güle bakarken Edip Cansever dikeni görürmüş ya, o yüzden şair değil midir...
Sevgili Demet topluma bir Edip Cansever aşığı daha kazandırdın. Evet Murat Ergin artık sen de bir Edip sever olmuşsun çok belli. 😂😂😂
Aman estağfurullah :) edebi yönden zengin bir kaynağın bana gösterilmesinden dolayı müteşekkirim
Sevgili Murat Ergin Edip Cansever in dizeleri ile konuşmaya başladığın günlerde gelecekmiş, biz de görecekmişiz..
Nerden nereye ilk şiirini okuduğun zaman ile şimdiki zaman içinde değişimin, değişimin en mavisi, en güzeli, en özeli 👏
Her geçen gün artarak, büyümeye devam ediyoruz, okuyoruz, okutturuyoruz.. Kocaman bir mavi ailesi oluveriyoruz🎈
Sevmek mi oluyor bilmem ama anlamaya daha doğrusu anlamlandırmaya çalışmanın bu kadar keyif veren bir yolculuğa dönüşmesi sizlerle mümkün oluyor :)
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.