Varoluşun bu kavranışından, ona ölümden korktuğumuz için değil kendi kendisi için bağlandığımız sonucu çıkar; ve bundan da yine, onun donsuza dek sürmesini görmek istediğimiz sonucu çıkar.
Büyük bir özen ve incelikle arıyor ruhum seni. Biliyorum oradasın ve varsın. Şimdi değilse bile bir gün beni bulacaksın. O bir gün geldiğinde; sana tüm şimdileri anlatacağım, sevgilim.
Bazı bazı, eskide kalanlarla o mevsimde, o bilinçte, o ruhta olan ânların değiştiğini ve tekrar aynı olmayacağını bilsem dahi özlemeden edemiyorum. Ne güzel ânlarmış, kıymetini de bilmişim, yaşadım diyebilmişim. Yüzüme bir rüzgar vurduğunda, hafifçe dalgaların serinliği bileklerime çarptığında tebessüm ve buruklukla birlikte anımsadığımda dile dökülemeyen o hisleri, şimdilerde yalnızca içimde iyileştiriyorum.