..Gregor sonunda nihayet odasının aralık olan kapısının önüne vardığında, bedeninin yardım olmaksızın içeriye giremeyecek kadar geniş olduğunu fark etti. Babası içinde bulunduğu ruh hali nedeniyle Gregor'un rahatça içeri girebilmesi için kapının diğer kanadını açmayı aklının ucundan bile geçirmiyordu. Kafasındaki tek düşünce, Gregor'un mümkün olduğu kadar çabuk odasına girmesiydi. Gregor'un toparlanmasına ve bu şekilde kapıdan girebilmesi için ihtiyacı olan bir sürü hazırlığa izin vermeye ise hiç mi hiç niyeti yoktu. Tam aksine, sanki Gregor'un o daracık aralıktan geçebilmesi için hiçbir engel yokmuş gibi onu büyük bir gürültüyle içeri sokmaya çalıştı; Gregor'un arkasında çınlayan bu ses sanki sadece babasının değil de birçok kişinin sesiydi: ve Gregor -ne olursa olsun- kapıdan girmeye çalıştı...