"Bazen böyle, bir an, "Korkma, ben varım," diyenlerin bir kısmına bütün kalbimle inandım. Küçük küçük ışıklar yandı kalp bahçemde. Ama sonra herkesin kendi hikâyesinde bir başına olduğunu, herkesin çok korktuğunu, "Korkma, ben varım," cümlesinin "Korkuyorum, elimi bırakma," anlamına da geldiğini fark ettim. Küçük kalp ışıklarını sessizce kapattım. Korktum ama yine de yaşadım. Korka korka yaşadım. Korka korka sevdim, inandım. Kırıldım, kırdım, 'bir daha asla' dedim ama yine sevdim.
Güvenmek zor iş...
Güvenmek pek güzel iş...
Korkmamak için birine değil, kendine güvenmeli insan. O cılız sevinç ışıkları, kalpte değil, insanın omzunda, saçlarında, tepesinde yanmalı. Bazen çok zor... Zor ama kendi öyküsünün kahramanıdır kendine güvenen insan..."
"Öyle çok sevdim ki sevmek istediklerimi... Öyle çok yumdum ki gözlerimi gerçek olabileceklere... Öyle güzel öğrendim ki özlemeyi... Özlemek en şahane eylemim oldu. Bir baktım ki anneciğim, ben özleye özleye yalnız kalmışım. Severek, sevdiklerimi özene özene büyüterek yalnız kalmışım."