Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.
Bir hayvanın yaşamı sefalet ve esarettir: İşte yalın gerçek budur. Ama bu doğanın düzeninin bir parçası mıdır? Bu, ülkemiz topraklarında yaşayanlara düzgün bir yaşam sağlayamayacak kadar fakir olduğu için midir?
Yaşamlarımız sefil, yorucu ve kısa. Doğuyoruz, bizi hayatta tutacak kadar yemek veriliyor ve becerisi olanlarımız güçlerinin son damlasına kadar çalışmaya zorlanıyor; işe yaramaz hale geldiğimiz anda korkunç bir zulümle katlediliyoruz.